Nieuwe aanwinst
“Mooi schilderij, vind je niet?” Laurence schrok op uit haar gedachten. Ze voelde zich betrapt. “Ja, sorry, ik was even weg.” Ze zweeg een moment. “Maar, inderdaad, een intrigerend schilderij.” Laurence slikte eens en durfde niet naar David te kijken. Ze vreesde dat hij het gezien had en ook dat de kleur op haar wangen haar meer dan gewone belangstelling voor het geschilderde onderwerp zou verraden. Het voelde alsof hij al die tijd vanuit de open keuken haar gedachten had staan meelezen.

“Ik heb het nog niet zo lang. Het komt van mijn onderbuurman; dezelfde van wie ook de zolder was. Zijn dochter vond het maar een vrouwonvriendelijk schilderij en wilde er van af.” David zette een champagnekoeler en twee hoge glazen op tafel en ging tegenover Laurence zitten. “Ze moest helemaal niets van haar vader hebben en heeft na zijn dood gewoon een opkoper gestuurd om het huis leeg te halen. Ik heb gelukkig dit schilderij kunnen overnemen, ... en nu dus ook de zolder.”

Laurence was blij dat hij het gesprek op de zolder bracht. Want dat was toch de directe aanleiding geweest om hier in het appartement te zitten van een man die ze verder helemaal niet kende. “Ja, nu je het over de zolder hebt; ik ben natuurlijk wel geïnteresseerd om het te huren van zodra je er een studio van hebt gemaakt.” David lachte luid. “Ik heb het compromis nog niet getekend en nu heb ik al een huurder. Ik wist tot vandaag ook helemaal niet waaraan ik mij kon verwachten. Die zolder is wel heel erg kaal. Kaler dan ik me had voorgesteld. Daar is veel werk aan.”

“Oh”, zei Laurence verbaasd, “had je die zolder dan nog nooit van binnen gezien?” David had intussen het metalen kapje van de fles losgedraaid en omklemde met zijn rechterhand de hals. Langzaam draaide hij de kurk omhoog, tot hij met een lichte plop loskwam. Behendig pakte hij de fles en schonk de twee glazen in. De bubbels stegen sneller dan het vocht in de smalle champagneglazen. “Nee”, antwoordde David, “Thomas, mijn buurman, wilde daar nooit iemand binnen laten.” En grinnikend liet hij er op volgen “behalve natuurlijk zijn speciale vriendinnen.”

David liet een stilte vallen en schonk weer een beetje bij in de glazen. Laurence keek hem aan met een blik van ‘kom op... vertel me meer.’ David deed echter net of hij het niet zag, maar observeerde haar van onder zijn wimpers. Plagerig vervolgde hij: “Maar daar ben je natuurlijk niet in geïnteresseerd. Ik bedoel, in wat hij daar met die vriendinnen deed.” Laurence voelde de uitdaging en twijfelde even of ze die aan zou nemen. Haar nieuwsgierigheid won het van haar twijfel. “Ja hoor, daar ben ik eigenlijk wel in geïnteresseerd. Ik bedoel natuurlijk, als ik ooit op die zolder zou komen te wonen, is het misschien wel zo prettig om te weten wat daar allemaal is gebeurd. Hij heeft er toch niemand vermoord, mag ik hopen?”

“Nee, niet dat ik weet tenminste. Thomas deed alleen aan machtsspelletjes met zijn vriendinnen, maar dat had je natuurlijk al begrepen toen we daar net boven waren.” Hij keek Laurence nu doordringend aan. Ze voelde zich nog roder worden, een mengeling van opwinding en schaamte. Ze slikte even, maar bedacht zich dat ze zich niet als een onschuldig meisje uit de provincie zou laten vangen. “Ja, natuurlijk had ik al gezien dat hij daar een SM-zolder van had gemaakt. Dus ik kan me ook wel voorstellen wat hij daar allemaal met die vriendinnen heeft gedaan.” Ze lachte tevreden, omdat ze dat zo stoer en cool had durven zeggen.

“Oh”, zei David, die de vermoorde onschuld speelde, “en wat denk je dan dat hij daar allemaal heeft gedaan? Nu ben ik wel nieuwsgierig.” ‘Oei’, dacht Laurence, die zich nu wel erg ongemakkelijk begon te voelen. “Nou ja, je weet wel, vrouwen vastbinden, met zwepen slaan, en zo meer.” “En zo meer?” plaagde David. “Ja, ik kan me ook voorstellen dat hij daar dan ook seks mee had.” “Oh?” zei David met een vragende intonatie; en hij liet een stilte vallen. Ze merkte dat ze opnieuw moest slikken, en voegde er aan toe: “hij zal daar waarschijnlijk seks mee hebben gehad op alle manieren die hij wenste.” Laurence voelde dat dit vraag-en-anwoord-spelletje van David haar meer opwond dan ze zou willen toegeven.

De bubbels waren intussen weer gezakt; David vulde de glazen een laatste keer bij. Hij pakte ze en reikte er één aan Laurence, die blij was dat de aandacht naar iets anders verschoof. “Waar drinken we op?” vroeg ze terwijl ze haar blik naar David richtte. “Ik stel voor: op mijn nieuwe aanwinst.” “Ja”, knikte Laurence, en keek diep in zijn bruine ogen: “op je nieuwe aanwinst.” Davids doordringende ogen hielden haar blik langer vast dan ze eigenlijk wilde. Verward sloeg ze haar ogen neer. De dubbelzinnigheid van zijn opmerking drong tot haar door. Een rilling trok over haar rug. Het was precies dezelfde sensationele spanning als eerder. Waar zou dit eindigen?

vorige volgende of terug naar Verhalen