De Condo Club
Een klein uur later zette David zich aan zijn schrijftafel. Hij had zojuist beneden aan de voordeur van Laurence afscheid genomen. Een stevige handdruk, die ze net iets te lang hadden laten duren, maar geen kus. Beiden voelden zich tot elkaar aangetrokken, dat was duidelijk, maar toch ... David pakte zijn map met bankzaken uit de schuif en legde die voor zich op tafel. Hij opende de map en bladerde afwezig in zijn chequeboek. Deze jonge vrouw intrigeerde hem. En hij wist ook zeker dat Laurence meer dan normaal in hem geïnteresseerd was, en wel om heel speciale redenen.

Een glimlach verscheen op zijn gezicht, terwijl hij aan haar rode gezicht dacht, kijkend naar het schilderij. Die fascinatie voor het vrouwelijke naakt met gebonden handen en de striemen op de billen, die had ze niet kunnen wegsteken. Maar tegelijk die afstandelijkheid. Het kon niet anders of dat was het pantser dat ze optrok om haar emoties niet te veel bloot te geven. Ze werkte vast in een mannenwereld, waar ze zich dagelijks moest bewijzen, waar ze continu bezig was avances af te slaan. Een sterke persoonlijkheid, die wist wat ze wilde ... wat ze echt wilde.

David kende dit type vrouw. Hij had er in de afgelopen tweeënhalve decennia heel wat leren kennen. Jennifer, Roberta, Karen, Sigrid, Belinda, ... ach ja, Belinda. De late zomer van 1980, Waldenau University, de blonde schone die het lot hem had toegewezen. Zijn vader had als belangrijke donor van deze prestigieuze Universiteit aan de Amerikaanse Oostkust een condominium aan de rand van de campus gefinancierd, een rij van zes dubbele studentenkamers. In het jaar dat David begon te studeren namen zes jongemannen uit gegoede families hun intrek in de kamers op het gelijkvloers. Naar goed gebruik werden de bovenkamers ter beschikking gesteld aan de universiteit, die er op haar beurt studenten van het beursprogramma in huisvestte. En zo was Belinda boven David komen te wonen.

Twaalf studentenkamers, acht jongens en vier meisjes. Het kon niet anders of hier moest wel wat moois van komen. Janet, Donna, Cheryl, en Belinda hadden met elkaar gemeen dat ze uitblonken in hun studies, maar verder ook in schoonheid niet voor elkaar onder hoefden te doen. En ... ze hadden stuk voor stuk sterke karakters. David en de andere zeven jongens waren vanaf dag 1 in concurrentie om de aandacht van hun vier huisgenotes. Soms hadden ze succes, maar even vaak werden ze voor een ander ingeruild. Het waren de jaren voordat aids een rol begon te spelen en het studentenleven nog min of meer synoniem was met vrije seks. Op de campus werd er gelachen dat je wel wist wie er in het condominium woonde, maar nooit wie met wie sliep.

Als zoon van een Amerikaanse vader en een Belgische moeder had David een veel bredere blik op de wereld dan de meeste van zijn medestudenten. Via zijn Europese connecties had hij in het voorjaar van 1981 een kopie van de geruchtmakende Franse film ‘L’Histoire d’O’ kunnen bemachtigen. De filmcommissie van zijn studentenvereniging vertoonde de film drie dagen achtereen voor een uitverkochte zaal, in het Frans, zonder dubbing of ondertiteling, totdat de universitaire overheid er achter kwam en de film in beslag nam. David kon zich nog goed herinneren in wat voor opgewonden stemming ze ’s avonds naar zijn kamer waren teruggekomen en met z’n twaalven de ene na de andere fles rode wijn hadden geleegd. De drank zat er zeker voor een groot deel van tussen, maar ook de expliciete scènes met de onweerstaanbaar schone Corinne Clery hadden hun uitwerking niet gemist. De avond was geëindigd in wat je nog het beste als een orgie kon omschrijven, met de vier meisjes als slavinnen voor hun acht meesters. Het was die avond dat de Condo Club werd geboren.

Ondanks hun kater waren ze het er de dag nadien allemaal over eens geweest. Dit was de meest opwindende ervaring geweest, ooit. Belinda, die van de vier meisjes zich het beste kon uitdrukken, had ieders gedachten verwoord: “ik denk dat we dit zeker nog eens moeten doen. Ik weet niet meer hoe vaak ik ben klaargekomen, maar belangrijker is dat ik me niet kan herinneren dat ik ooit zo intens ben klaargekomen.” De anderen hadden instemmend geknikt. “Ik heb nooit geweten dat het zo geil kon zijn je vrijelijk aan de jongens over te leveren,” en half spottend had ze er op laten volgen, “Oh nee, ik bedoel natuurlijk aan onze Meesters.” Iedereen had moeten lachen. Nog die zelfde dag werden de basisregels opgesteld voor een genootschap gebaseerd op seksuele macht en onmacht, maar voornamelijk op vrouwelijke seksuele onderdanigheid. De 12 leden vormden vanaf toen de ‘Condo Club’.

David zuchtte eens. 1981, zesentwintig jaar geleden. Waar bleef de tijd? Hij keek op zijn horloge. Oei, het was al vier uur. Hij zou zich nu moeten haasten om nog op tijd bij de makelaar te zijn. Hij trok zijn vest aan en stak snel zijn chequeboek in zijn binnenzak. Van zodra hij het compromis getekend had zou hij de verbouwing van de zolder ter hand nemen. Vanavond nog zou hij een aannemer bellen, ... en daarna Laurence.

vorige volgende of terug naar Verhalen