Nieuwsgierig
Laurence heeft moeite zich te concentreren. Het digitale 3-D model van het kantoorgebouw op haar beeldscherm waaraan ze al een halve week had gewerkt kan haar niet meer boeien. Haar blik dwaalt weg van haar computer, langs de kast, via de grijze muur, naar het raam en de skyline van Antwerpen. Daar, in de binnenstad, ... daar is het huis van David Pierce, de beleggingsadviseur die ze vanmiddag heeft ontmoet. De man die maar niet meer uit haar gedachten wil verdwijnen.

Ze kijkt op haar horloge: half vijf. Hij zou nu bij de makelaar zijn om het compromis te tekenen. Wat had hij gezegd? “OK, ik wil de zolder als studio aan je verhuren, maar wel onder bepaalde voorwaarden. De eerste voorwaarde is dat je morgenavond met me uit eten gaat.” Na een korte stilte, waarbij ze hem vragend had aangekeken, had hij er aan toegevoegd “en de andere voorwaarden zullen we dan morgen bespreken.” Ze was zo geïmponeerd geweest door de vanzelfsprekendheid waarmee hij deze voorwaarde dicteerde, en eigenlijk ook zo geïntrigeerd, dat ze alleen maar had kunnen instemmen.

‘Laurence, waar ben je in hemelsnaam mee bezig’, vroeg ze zich hardop af. Ze mocht dan wel het spreekwoordelijke zachtaardige en volgzame karakter van een Limburgse hebben, maar ze was per slot van rekening ook kind van Italiaanse ouders. Ze was een echte Brunelli: een harde werker, doortastend, slim, niet op haar mondje gevallen, een selfmade vrouw. Waarom had ze zich dan toch zo snel door die David laten inpakken? Had ze te lang geen man meer gehad? Was dat het soms? De gedachte kwam even snel op als hij werd afgeschoten. Het was weliswaar al twee jaar geleden dat ze gescheiden was, maar zo wanhopig was ze nu ook weer niet. Nee, er was iets aan David dat haar aantrok, meer dan normaal aantrok zelfs.

‘Laurence’, sprak ze zichzelf vermanend toe, ‘we gaan naar huis. Het is vrijdag en je hebt deze week al genoeg gewerkt; elke dag 10 tot 12 uur aan een stuk, dat is niet normaal. Je moet meer aan jezelf denken.’ Ze schakelde de computer uit, liep naar de kapstok om haar vest te pakken en deed het licht in haar bureau uit. Even later stond ze in de lift en zoefde 20 verdiepingen naar beneden. Weekend.

Het pension waar ze nu al vier weken een kamer huurde, was slechts vijf minuten van het architectenbureau waar ze werkte verwijderd, maar toch nam ze elke dag de auto; een kwestie van gemak. Behendig draaide ze haar zwarte Alpha Romeo Spider het Antwerpse avondverkeer in. Vanuit haar ooghoek zag ze de lichtreclame op een bushokje, de blote rug van een vrouw aan het zwembad: ‘Bacardi, een sensatie’. Laurence’s gedachten gingen naar de naakte vrouw op het schilderij bij David. Ja, hij had er niet eens moeite voor gedaan zijn voorkeuren te verbergen. Hij was duidelijk een liefhebber van machtspelletjes. Laurence slikte. Maar zij ook.

Nooit eerder was ze zich bewust geweest van de intensheid van dergelijke gevoelens: de opwinding die alleen al denken aan machteloosheid kon oproepen. Precies te zijn zoals die vrouw op dat schilderij. Ja, Joshua, die haar zou gaan straffen, die was er altijd al geweest. Die hoorde gewoon bij haar. Die kon ze naar believen oproepen om gemakkelijker klaar te komen. Maar de sensaties die ze vandaag had gehad gingen verder. En er was eigenlijk niets gebeurd. Ze hadden alleen gesproken. Wat deed die man met haar?

In haar kamer aangekomen twijfelde ze even. Nee, ze had nog geen honger. Ze had een onbestemd gevoel, maar geen enkele trek. Ze pakte haar laptop en klapte hem open op tafel. Het beeldscherm lichtte op. Ze klikte met haar muis op het icoontje, de computer zocht een draadloze verbinding. Verder naar Google. Ze typte de eerste twee woorden in die in haar hoofd opkwamen: ‘straffen’ en ‘vastbinden’. 17.200 zoekresultaten. “Sex straf!!” Het eerste zoekresultaat trok al gelijk haar aandacht. Ze klikte verder; nee, dat was toch niet wat ze verwachtte. Een andere zoekoptie: ‘sex’ en ‘onderdanig’. 59.100 zoekresultaten. Laurence browsde opgewonden langs de verschillende sites. Hé, zelfs een Engelstalige site. David was toch Engels, of Amerikaans? Een van beide zeker. “Sex and Submission”.

Haar aandacht was gegrepen. ‘Submission’. Dat was het Engelse woord. Zou David dat gebruiken? Wat was zij dan? Oh ja, ‘submissive’, dat was hoe zij zich voelde. Laurence klikte op de link; plaatjes ... enter ... Oh, een betaalsite. Maar wat voor plaatjes. Dit was echt pornografie. Vrouwen die in allerlei posities vastgebonden waren, gestraft werden en vooral genomen werden; en zo te zien genoten ze er ook van. Laurence voelde haar opwinding stijgen. Ze klikte verder naar een van de volgende overzichtspagina’s. De confrontatie met zichzelf bezorgde haar een ongewoon heftige sensatie. Het meisje dat haar op de foto aankeek was haar spiegelbeeld, maar dan 15 jaar geleden.

“The Journalist” met “Steven St Croix” en “Sasha Grey”. Ze klikte op de foto van Sasha Grey. Oh, nee, een betaalsite. Ze moest er voor betalen, 29,95 Dollar voor 1 maand. Nee, dat vond ze toch te gek. Ze klikte op het rode kruisje in de rechter bovenhoek en sloot de laptop af. Eerst maar eens wat eten. Ze opende haar vriezer. Nog terwijl de maaltijd in de microgolf opwarmde, begon haar nieuwsgierigheid te knagen.

Later op de avond ... Sasha ligt op de rug, met armen en benen omhoog gebonden, een ‘bal gag’ in de mond; Steven gaat wellustig zijn gang. Laurence zit achterover geleund in haar stoel, haar bruine rok opgetrokken, haar hand beweegt steeds sneller. Sasha wordt Laurence, Steven wordt David. Plotseling verstart haar hele lichaam, heel even maar, en dan komt ze schokkend klaar. Joshua voorbij.

vorige volgende of terug naar Verhalen