Ter zake
Om half tien pakte David de telefoon en draaide het nummer van het visitekaartje voor hem. De telefoon gaat een paar keer over, maar dan de klik: “met Laurence.” “Dag Laurence, het is David hier. Ik bel toch niet te laat?” Aan de andere kant hoorde hij Laurence slikken. “Nee hoor, ik was nog wat aan de computer ...” Ze aarzelde een moment: “aan het werken.” “Oh, ben je nog op je werk?” Laurence herpakte zich. “Nee, ik ben al thuis, maar soms werk ik wel thuis, vooral als ik overdag niet zoveel heb kunnen doen.” Ze kreeg een ondeugende toon in haar stem.“Vooral op de dagen die ik vul met charmant gezelschap en champagne.”

David grinnikte. “Dat klinkt alsof je dat regelmatig doet,” en met duidelijk gespeelde teleurstelling liet hij er op volgen: “en ik dacht nog wel dat ik jouw dag zo speciaal had gemaakt.” Laurence lachte. Het was toch wel prettig dat David van die duidelijke voorzetten gaf. Nu hoefde ze alleen maar te antwoorden dat de dag héél speciaal was geweest en ze had hem. Er trok weer een rilling over haar rug. Of hij had haar.

“Ik zal maar eerlijk zeggen, dat onze ontmoeting vanmiddag zo speciaal was dat ik er de rest van de dag aan heb moeten denken.” Ze haalde even adem. “Ik kon me niet meer concentreren op mijn werk en ben dan ook maar eerder naar huis gegaan. Eigenlijk hoopte ik al dat je vanavond zou bellen.” David wist het nu zeker: hij had haar. Zijn intuïtie had hem weer eens niet in de steek gelaten. Hij hoefde haar nu alleen nog maar te kneden naar zijn wensen, zijn perverse wensen.

“Weet je, Laurence? Ik heb ook veel aan vanmiddag moeten denken. En we hoeven er geen doekjes om te winden; ik denk dat we ons op de een of andere manier tot elkaar voelen aangetrokken.” “Maar, ...” David liet bewust een stilte vallen, “ik weet niet of we daar iets mee moeten doen.” Laurence voelde iets van paniek in haar opkomen. Wat? Had ze het dan zo mis? Haar stem klonk gejaagd: “Wat bedoel je? Waarom niet? Ik dacht dat je wel iets meer voor me voelde dan alleen maar als een potentiële huurster van je zolder.” Ze kon in haar stem en haar woorden de teleurstelling niet verbergen en besefte dat ze daarmee eigenlijk alle wapens uit handen had gegeven. Als hij het nog niet wist, dan zou hij nu wel weten dat ZIJ heel graag wilde.

“Ja, ik voel zeker iets voor jou. Je bent een intelligent en knap meisje, maar ...” David liet weer een pauze vallen, “misschien heb je vanmiddag ook gemerkt dat ik speciale voorkeuren heb. Ik ben niet zo gewoon als ik er misschien uit zie.” Zijn stem nam een lichtspottende wending. “Ik wil eigenlijk niet het risico lopen dat jij die voorkeuren niet deelt en dat ik dan ook nog eens een potentiële huurster verlies. Ik moet ook een beetje zakelijk blijven.”

Laurence lachte, blij dat hij de kou uit de lucht nam. Het feit dat David zo snel en gewoon zijn voorkeuren op tafel legde maakte het voor haar gemakkelijker om op een even luchtige manier aan te geven dat zij misschien wél die voorkeuren deelde. Voorkeuren, die ze alleen nog maar vermoedde, maar waarvan ze de reikwijdte nog lang niet kende. Laurence voelde hoe het bloed naar haar hoofd steeg. Ze kreeg een euforisch gevoel van spanning, durf, en zelfs macht. Macht over haar eigen leven, haar eigen liefdesleven, haar eigen seksleven. Ze wist dat ze met haar antwoord alles in handen had om haar leven een wending te geven. Een wending in een richting die al lang in haar hoofd had gesluimerd, als een af en toe oplichtende wegwijzer.

“David, maar misschien ben ik juist wel in jouw ‘speciale voorkeuren’ geïnteresseerd.” En op een serieuzere toon: “waarom zouden we niet proberen elkaar wat beter te leren kennen? Wilde je me morgen trouwens niet mee uit eten nemen?”
David lachte. “Ik ben blij dat jij me eraan herinnert waarom ik je überhaupt belde. Ik heb morgen namelijk gereserveerd in Restaurant La Cadena. Ik hoop dat je van tapas houdt.” Laurence antwoordde bevestigend, “ja, lekker.” En lachend liet ze er op volgen “tapas zijn trouwens één van mijn voorkeuren. Hoe laat spreken we af en waar is La Cadena ergens?”
David antwoordde: “Niet zo snel. Ik wilde je dat net gaan zeggen. Maar eerst dit: ik zal je morgen om zeven uur afhalen. Dan nemen we eerst nog ergens een aperitiefje.”

Laurence huiverde weer even. Opnieuw die prettige sensatie. David had haar niet gevraagd óf hij haar zou moeten ophalen, nee, gewoon ‘ik zal je morgen om zeven uur ophalen’”. Ze schraapte haar keel. “Oh, dat is goed, ja. Maar je weet me niet te wonen, want dat staat niet op mijn kaartje.” David lachte: ‘Nee, maar dat ga je me nu wel vertellen. Of, wat misschien beter is: ik stuur je een e-mail en dan antwoordt je me met jouw adres. Ik sta om zeven uur voor je deur. Overigens, gebruik ik het e-mail adres dat op je visitekaartje staat?” Laurence dacht even na, “nee, misschien beter van niet. Ik heb een speciaal e-mail adres voor privé-zaken. Heb je iets te schrijven? Het is mijn voor- en achternaam met een puntje ertussen en dan na het apestaartje gmail dot com.” Ze hoorde David aan de andere kant van de lijn schrijven. “Wat zal ik trouwens morgen aandoen? Iets casuals of iets meer gekleed?”

Bij David rinkelde de GSM. “Wacht even, Laurence, ik heb een ander gesprek. We spreken af dat ik je een e-mail stuur met alle details, ook wat je aan moet doen. Tot morgen.” David had afgelegd. Laurence keek vertwijfeld naar haar GSM en drukte op ‘ophangen’. Dat was toch wel heel abrupt. Ze wist niet wat ze daarvan moest denken. Ze zette zich in haar zetel en dacht na over het gesprek. Ze had zich toch wel heel erg bloot gegeven. Zijn laatste woorden schoten door haar hoofd: ‘ook wat je aan moet doen’. ‘MOET doen’ Er trok voor de zoveelste keer die dag een aangename huivering over haar rug. ‘Kom op, Laurence, wie A zegt moet ook B durven zeggen’, sprak ze zichzelf toe. ‘David is een knappe kerel en je voelt je tot hem aangetrokken.’ Een brede glimlach vormde zich op haar gezicht.

Een uur later gaf de laptop met een kort piepje aan dat er een nieuw e-mail bericht binnen was gekomen. Laurence, die haar gedachten nu bij niets anders meer had kunnen houden, zat nog steeds voor haar computer en bladerde door de pagina’s van ‘Sex and Submission’, af en toe een film aanklikkend. Maar vooral ... wachtend op de e-mail van David. Snel sloot ze het filmscherm en klikte door naar haar mailbox. Ja, een bericht van David Pierce.

“laurence,
morgen haal ik je stipt om 19 uur op. La Cadena is een exclusief Spaans tapas-restaurant en alleen toegankelijk voor leden van de business club en introducés. Ik verwacht je dan ook enigszins gekleed, maar niet té. Een zwart kleedje dat tot boven de knie komt, bijpassende panty’s, bij voorkeur hold-up panty’s, string en suspenderbelts. Bijpassende schoenen.
We drinken eerst een aperitief in de onder het restaurant gelegen business club en om 20 uur kunnen we aan tafel."

Laurence slikte en begon aan de laatste regel: “We zullen dan tijd genoeg hebben om elkaar beter te leren kennen en over onze ‘speciale voorkeuren’ te spreken. Tot morgen, David.”

Laurence huiverde. 'ONZE voorkeuren'. Weer die sensatie. Snel klikte ze op reply. Even twijfelde ze, maar toen tikte in: “Ik zal klaarstaan, zoals gevraagd. Tot morgen. Liefs, Laurence.”

vorige volgende of terug naar Verhalen