Kledingopdracht
Restaurant La Cadena en de onderliggende business club waren zo besloten als Laurence het zich had voorgesteld. De nors kijkende deurwacht had haar van top tot teen gemonsterd, terwijl David de taxichauffeur betaalde. Ze voelde zich bijna naakt onder zijn onbeschaamde blikken. De wetenschap dat ze haar ondeugendste ondergoed aan had versterkte dat gevoel nog. De kledingopdracht van David had ze immers nauwkeurig opgevolgd: “Een zwart kleedje dat tot boven de knie komt, bijpassende panty’s, bij voorkeur hold-up panty’s, string en suspenderbelts.” Ze was blij dat ze eindelijk naar binnen konden.

In de vestiaire was het de beurt aan David om Laurence van top tot teen te monsteren. Ze voelde een kleur op haar wangen komen onder Davids keurende blikken. Zou ze wel de juiste combinatie hebben aangedaan? Het was haar nog nooit gebeurd dat ze met iemand uitging die haar precies had gezegd wat ze aan moest doen, zelfs tot haar intiemste kleding aan toe. Ze moest toegeven dat het idee haar in het geheel niet tegenstond. In tegendeel. Ze had de hele dag al een opgewonden gevoel gehad bij het idee zich zo voor hem te moeten kleden. David maakte een goedkeurende opmerking en ging haar voor, de bar binnen. Laurence haalde opgelucht adem; eerste test doorstaan.

Het was pas kwart na zeven en er was nog weinig volk. Laurence keek rond. Het etablissement straalde klasse uit, maar wel een beetje traditionele chic, zeker niet modern. Het was een stijl die Laurence niet echt bij David vond passen. “Bonjour, David, comment vas-tu?” Een gezette vijftiger kwam enthousiast op David toegelopen. Ze schudden elkaar hartelijk de hand. David draaide zich naar Laurence. “Mag ik je even voorstellen, Laurence? Dit is Jacques, de zaakvoerder van onze business club. Jacques, dit is Laurence, mijn toekomstige ‘partner in crime’. Beiden lachten, terwijl Laurence Jacques de hand schudde. “Venez, ik zal jullie de beste plaats geven,” zei hij met een zwaar Frans accent en hij begeleidde hen naar een klein tafeltje centraal tegen de achterwand. Van hieruit hadden ze een goed zicht op de hele zaak.

“Wat mag ik jullie brengen?” David dacht even na. “Niet de gebruikelijke fles. Het moet iets speciaals zijn. Wat kun je me vanavond suggereren?” Jacques’ ogen lichtten op. “Aha, maar dan heb ik wel wat moois. Wat dacht je van een Philippe Brugnon? Ik heb een heel goede Brut Cuvée Millésimé van 1989. Echt iets voor een speciale gelegenheid.” David knikte bevestigend. “Ja, doe maar. Je weet waar ik van houd.” Jacques liep grinnikend weg.

Toen even later de glazen waren ingeschonken en ze weer alleen aan hun tafeltje waren, zei Laurence “waarop drinken we vandaag?” David lachte. “Ik zou opnieuw op mijn nieuwe aanwinst willen drinken.” Laurence beantwoorde de lach en voelde haar zelfverzekerdheid terugkomen. Met een toon van bravoure in haar stem voegde ze er aan toe: “Dat lijkt me uitstekend, op één voorwaarde.” David keek haar nieuwsgierig aan. “Op de voorwaarde dat ik vandaag jouw nieuwe aanwinst ben, in plaats van die kale zolder van gisteren.” David liet een luide lach horen. Hij bedacht zich dat Laurence toch wel echt heel graag wilde. “Nou, die voorwaarde zal ik dan maar accepteren.” antwoordde hij lichtspottend. Ze keken elkaar in de ogen en klonken met de glazen. “Op mijn nieuwe aanwinst.” Laurence sloeg haar ogen neer: “op uw nieuwe aanwinst.”

David nam een slok en zette zijn glas neer. “Goede keuze van Jacques.” En zijn blik op Laurence richtend, “ben jij ook zo goed in het maken van keuzes?” Laurence dacht even na. “In het verleden niet. Ik heb ooit gekozen voor een man, waar ik na vijf jaar eigenlijk nog steeds niets mee had. Na mijn scheiding heb ik wel een paar goede keuzes gemaakt: weg uit Limburg, een nieuw begin, een keuze voor mijzelf, voor wat ik zelf belangrijk vind .... en voor wat ik zelf lekker vind.” David keek haar doordringend aan. Ze durfde niet weg te kijken, maar eigenlijk had ze haar ogen willen sluiten. “Wat vind je dan zelf lekker?” Laurence kon niet anders dan slikken. Ze wilde dat dit gesprek deze wending nam en had daarom zelf de voorzet gegeven, maar tegelijk was ze er bang voor om zich zo bloot te geven. Ze haalde diep adem.

“Wat ik heel erg lekker ... of beter gezegd opwindend vond, was jouw mail van gisteren. Die kledingopdracht. Ik wist toen ... als je niets in mij ziet, zul je je zeker niet met de keuze van mijn ondergoed bezig houden. Die voorbereiding vandaag was werkelijk ongelooflijk spannend. Ik voelde me zo ondeugend.” Ze lachte bij de gedachte aan haar gevoelens van eerder die dag. David pakte haar hand. “Aha, dus je voelde je erg ondeugend. Gelukkig houd ik wel van ondeugende meisjes, dus je vermoedens over mij waren in dat opzicht wel juist.” David wist dat hij nu een stap verder kon gaan. “Ben jij alleen een ondeugend meisje of misschien ook een stout meisje?” Laurence speelde het spel perfect mee en met een zekere gretigheid antwoordde ze “ja, ik kan soms een heel stout meisje zijn.”

Ze werden onderbroken door de komst van Jacques, die wilde informeren of alles naar wens was en de glazen nog eens bijvulde. Toen ze weer alleen waren pakte David ook de andere hand van Laurence vast. “Weet je wat ik met stoute meisjes doe?” Het bloed stroomde naar Laurence’s hoofd. “Ik weet niet wat jij met stoute meisjes doet, maar ik weet wel wat ze vroeger op school met stoute meisjes deden: ... die kregen straf.” Terwijl ze het woord ‘straf’ uitsprak ging er weer een heftige rilling door haar lijf. David voelde het in haar handen. Laurence wist dat ze hier zo opgewonden van werd, dat ze vreesde dat haar string niet voldoende zou zijn om haar opwinding tegen te houden. “Precies” zei David, “en dat is ook wat ik met stoute meisjes doe.” Hij liet een stilte vallen. “Ik denk dat we elkaar heel goed begrijpen en allebei weten wat we van elkaar verwachten. Is het niet, Laurence?” Laurence slikte, sloeg haar ogen neer en antwoordde zachtjes “ja, David, ik begrijp het heel goed. Ik wil het ook, maar wees geduldig en voorzichtig met me. Dit allemaal zo nieuw voor me.”

David glimlachte en bracht haar linkerhand naar zijn mond. Hij kuste de rug van haar hand en zei: “Ik wist vanaf het eerste moment dat jij zo wilde zijn. Ik zal je begeleiden zo te worden.” Hij liet haar handen los. “Kom, dan drinken we nu op ons.” Laurence voelde zich voor het eerst in haar leven begrepen en pakte haar glas. “Op ons en op alles wat ons bindt.” De glazen stootten met een bevrijdend geklingel tegen elkaar.

vorige volgende of terug naar Verhalen