De rollen bepaald
“Ik wil dat je nu naar het toilet gaat en daar je string uitdoet.” Het waren die woorden waarmee het verloop van de verdere avond werd bepaald. Laurence had David nog even vragend aangekeken om te zien of ze zijn woorden wel goed had verstaan, maar zijn doordringende blik liet er geen misverstand over bestaan. “Goed” was het enige wat ze had kunnen zeggen. Enigszins verward was ze opgestaan en naar het toilet gegaan.

Bij het passeren van de spiegel wierp ze een vluchtige blik op zichzelf. Ze schrok. Haar hoofd was vuurrood. Dit was verschrikkelijk. Het gesprek van daarvoor had haar zo erg opgewonden. Ze kon zoiets nooit verbergen. David had het zeker gezien, ... en Jacques, en misschien de andere klanten ook. Snel schoot ze het toilet in en draaide de deur op slot. Even tijd om na te denken.

Ze trok haar zwarte kleedje omhoog en pakte de rand van de string. Behendig schoof ze die naar beneden. Ze keek ernaar en schrok voor de tweede keer. Het driehoekige lapje stof was doordrenkt. Oh nee, ze kon onmogelijk zonder string de rest van de avond doorkomen. Dan zou haar kleed zeker doorweekt geraken en iedereen zou dat kunnen zien. Maar wat dan te doen? Niet luisteren naar wat David haar had opgedragen? Het hem straks uitleggen? David leek niet de persoon die zou accepteren dat zijn opdracht niet werd uitgevoerd. Ze wilde het niet gelijk verpesten, want het begon allemaal net zo spannend te worden.

Ze zette zich op de toiletrand en leunde achterover. In een flits zag ze de oplossing. Als ze eenmaal was klaargekomen duurde het altijd een hele tijd voordat ze weer opgewonden genoeg zou raken. Dat zou haar misschien net genoeg tijd geven. Alhoewel, ze moesten nog aan tafel gaan; de avond zou zeker nog twee uur duren. Ze twijfelde nog even, maar zag geen alternatief. Laurence glimlachte. Gelukkig maar. Haar hand vond zijn weg.

Na vijf minuten kwam Laurence weer aan het tafeltje terug. Ze kon zich niet herinneren dat ze ooit zo snel was klaargekomen. Er was zelfs nog tijd geweest om zich voor de spiegel weer wat te fatsoeneren. David keek haar aan. “Ik begon me al ongerust te maken. Je bleef zo lang weg.” Laurence voelde zich betrapt en stamelde iets over vrouwen die altijd meer tijd nodig hebben. David negeerde haar uitvluchten. “Geef me je string.” Laurence aarzelde even, maar pakte haar tasje. Ze reikte de string in een prop aan David. In zijn halfopen hand bracht hij de string naar zijn gezicht, en snoof. Laurence voelde het rood in haar gezicht weer opkomen.

“Je hebt met je zelf gespeeld op het toilet. Is het niet, Laurence?” Natuurlijk wist hij waarom ze zo lang was weggebleven. Laurence keek naar de houtnerven van het tafelblad en stamelde zachtjes “Ja, sorry, maar ik was ook zo opgewonden en anders ...” “Zwijg” onderbrak David haar streng. “Als je hier mee verder wilt, moeten we een paar zaken duidelijk afspreken.” Hij boog zich naar haar toe. “Kijk me aan.” Laurence richtte haar blik op, aarzelend. Die ogen van David. Ze wilde dat ze niet hoefde te kijken, maar aan de andere kant kon ze ook niet anders. “Als we verder gaan, bepaal ik wat jij doet of niet doet. Is dat duidelijk?” Laurence antwoordde “ja, David.” “Ik bepaal ook wanneer jij mag klaarkomen en zelfs of je mag klaarkomen.” “Ja, David.” Laurence voelde zich als in trance. Ze wilde dit zo graag dat ze in alles zou toestemmen wat David van haar zou vragen.

“Het is bovendien zeer ongepast voor een keurig meisje om in een toilet te masturberen.” Laurence werd nog roder. “Maar misschien ben jij wel helemaal niet zo’n keurig meisje. Als we straks bij mij thuis zijn zal ik dat eens nader onderzoeken.” Hij liet een korte pauze vallen. “Dan zal ik je ook moeten straffen voor jouw onbehoorlijke gedrag.” Laurence huiverde, vooral van opwinding. David wist precies welke woorden hij moest kiezen om haar zo ver te brengen. “Maar tot die tijd spreken we er niet meer over. Kom, we drinken nog een laatste glas en dan gaan we aan tafel.” Laurence was blij dat hij niet verder ging. Ze voelde alweer de opwinding bij haar opkomen. Wat deed die man met haar?

Iets na tienen had de taxi hen voor de deur van Davids huis afgezet. Eenmaal binnen in zijn appartement had David haar vastgepakt en gekust. Haar tong had gretig de zijne gezocht. Plotseling had hij haar van zich afgeduwd. “Uitkleden.” Laurence was zo opgewonden dat ze zich geen enkel moment bedacht had. Ze was in een euforische staat van seksuele lust geraakt, zoals ze nog nooit eerder had meegemaakt. Iemand die haar bevelen gaf.

Toen ze aanstalten maakte om haar panty’s en suspenderbelts uit te doen had David haar tegengehouden. “Kom hier. Kniel voor me en maak mijn broek open.” Ze had zich gehaast zijn bevelen op te volgen. Net toen ze zijn slip naar beneden wilde trekken had David haar vast bij de haren gegrepen. “Je luistert nog niet erg goed, zie ik. Heb ik je al gezegd dat je verder mag gaan?” “Nee, David” had Laurence timide geantwoord. David had haar aangekeken. “Oh, ja, en we spreken nog iets af. Als we zo met ons tweeën zijn wil ik dat je me beleefd aanspreekt met Meester. Dat maakt de verhoudingen duidelijker. Heb je dat begrepen, Laurence?” Ze was direct in haar rol opgegaan. “Ja, Meester.” “Goed, dan mag je nu verder gaan.”

Laurence had niet meer aanmoediging nodig gehad. Ze had Davids harde pik uit zijn slip gehaald en hem gelikt. In vergelijking met de pikken die ze in haar leven al had gezien, was dit een mooi exemplaar. Hmm, een pik in erectie, daar had ze een zwak voor. Het feit dat ze er zo geknield voor zat, maakte haar opwinding nog groter. David had echter duidelijk niet de bedoeling gehad haar er uitgebreid van te laten genieten. “Pijpen, sletje.” Die woorden hadden haar op een ongelooflijke wijze getroffen. Een rilling van genot was over haar blote rug getrokken. ‘Sletje.’ Heerlijk, iemand die zo primair tegen haar sprak. Ze had zijn pik vol in haar mond genomen en gezogen. Ze wist hoe ze haar tong en haar mond moest gebruiken en het had dan ook niet lang geduurd voordat David schokkend in haar mond was klaargekomen. Ze had alles geslikt, tot de laatste druppel. Ze wist nu dat haar leven nooit meer hetzelfde zou zijn.

vorige volgende of terug naar Verhalen