Audities
De eerste keer dat Laurence onderdanig voor David knielde leek een week geleden. Toch waren er al vier maanden verstreken. In die tijd had David haar stap voor stap de wereld van macht en onmacht binnengeleid. Vanaf dat eerste moment dat ze voor hem knielde en zijn broek moest openen had ze geweten dat dit het gevoel was waarnaar ze altijd had gezocht. Als het niet zo hoogdravend zou klinken zou je het haar levensbestemming kunnen noemen: een thuiskomst.

In letterlijke zin was het zeker een thuiskomst, want vanaf die eerste dag was ze niet meer bij David weggegaan. Hij had haar spullen uit het pension gehaald en ze was bij hem ingetrokken. Kort daarna was de aannemer gekomen om de kale zolder om te vormen tot een luxe gastenverblijf, geheel volgens het ontwerp van Laurence. Een groot tweepersoonsbed op een kleine verhoging besloeg de hele hoek van de zolder aan de achterzijde, daar waar de wanden verticaal opliepen. De hoek van het bed sloot naadloos aan op de massieve steunbalk in het centrum van de zolder. In de andere hoek aan de achterzijde, in de ruimte achter de liftschacht, was een kleine badkamer ingericht met ligbad, douchecabine, toilet en lavabo. Er was een veluxraam aangebracht en de wanden waren afgewerkt. Een tweetal zetels, een salontafeltje en een ladekast vormden het enige meubilair. Een echte studio, gereed voor de verhuur, ware het niet dat David besloten had de deur toe te maken en een smalle wenteltrap aan te brengen, die de zolder met zijn ondergelegen appartement verbond.

Laurence had zich verbaasd getoond. “Je wilde de studio toch gaan verhuren? We hebben beneden toch genoeg ruimte voor ons tweeën?” David had haar bedenkingen weggelachen. “Elk huis heeft een gastenkamer nodig. En het is wel zo netjes als die kamer niet via het gemeenschappelijke trappenhuis te bereiken is, maar vanuit ons appartement.” Laurence had gezwegen, maar zich toch afgevraagd over welke gasten David het dan had. In de afgelopen maanden was er geen enkele gast geweest, laat staan dat die was blijven slapen. Zelfs de etentjes met vrienden werden bij voorkeur buitenshuis georganiseerd. Ze had de indruk dat David zeer aan zijn privacy hechtte. Ze kon niet vermoeden hoe snel ze haar mening moest bijstellen.

“Zeg, Laurence, wil jij er voor zorgen dat de gastenkamer helemaal in orde is?” Laurence legde haar bestek op haar ontbijtbord en keek David aan. “Krijgen we gasten?” “Ja, vanavond komt Matthew; hij blijft voor drie dagen.” “Wie is Matthew?” vroeg Laurence verbaasd. Ze kon zich niet herinneren die naam ooit gehoord te hebben. “Mat is een studievriend, die nu in Boston woont. Hij moet in Brussel zijn voor zaken en hij logeert hier.” De toon van David gaf aan dat hij geen tegenwerpingen wilde horen. Laurence keek naar haar bord. “Heb je me wel eens over hem verteld?” vroeg ze na een korte stilte. “Nee, maar ik heb je wel van de Condo Club verteld.” Laurence slikte en knikte. David vervolgde “Mat is een van mannelijke leden, of beter gezegd een van de vijf nog overgebleven mannelijke leden, want drie zijn er niet meer.” Hij kuchte even. “Maar ik wist niet dat jullie club nog bestond. Ik dacht dat dat iets was uit jullie studententijd.” David zweeg en keek Laurence doordringend aan.

“De Condo Club heeft nooit opgehouden te bestaan. We komen alleen nooit meer met zijn allen bijeen; alleen nog in wisselende samenstelling. We zijn dan ook verspreid over de hele wereld gaan wonen.” Hij pakte over tafel de handen van Laurence vast. “Ik heb al enige tijd geleden besloten dat ik jou lid maak van de Condo Club. Na vier maanden training denk ik dat je zo ver bent.” Zijn mededeling veroorzaakte een rilling bij Laurence, zoals altijd als hij vanuit een normale situatie overschakelde naar een duidelijke D/s-verhouding. Ze sloeg haar ogen neer. David had haar geleerd welke houding ze tegenover hem moest innemen als hij het aangaf. Ze zweeg en wachtte af wat er zou volgen.

“Ik heb de reglementen er op na gezien. Buitenstaanders kunnen lid worden. Alleen ....” een korte stilte bracht enige spanning in zijn zin, “die nieuwe kandidaat-leden moeten unaniem door alle leden worden goedgekeurd. Aangezien het vrijwel is uitgesloten dat we allemaal op één plaats en tegelijk bijeen kunnen komen, heb ik bedacht dat ik in de komende tijd iedereen afzonderlijk naar Antwerpen zal uitnodigen om je te keuren.” Laurence huiverde bij het woord ‘keuren’. Ze probeerde de lading van het begrip te bevatten. Hij zou haar dus met alle andere acht leden van de Condo Club laten spelen. Een auditie in acht stadia. Ze bedacht zich plotseling dat de leden niet alleen mannen waren, maar ook vrouwen. Vier dominante mannen en vier onderdanige vrouwen. Spannend en pervers tegelijk. “Heb je begrepen wat ik van je verwacht?” Davids stem haalde haar uit haar gepeins. “Ja, Meester.” David liet haar handen los. “Ik heb je nu bijna alles geleerd wat ik van een goede slavin verwacht. Ik ga er van uit dat je me niet teleurstelt.” Laurence schudde haar hoofd. “Nee, Meester, ik zal voor u mijn best doen.”

Voordat David het huis verliet, gaf hij Laurence een kus op de mond. “Je werkt vandaag toch thuis, dus je hebt vast nog wel de tijd om je voor te bereiden op vanavond ... en het weekend. Je weet wat ik bedoel.” Laurence lachte en kuste David. Ze wist heel goed wat hij bedoelde. Ze zou uitgebreid in bad gaan en zich voorbereiden. David had er op gestaan dat ze haar schaamhaar volledig afschoor; voordien had ze altijd een klein driehoekje laten staan, maar nu zou ze niet anders meer willen. Toen de deur toesloeg en David verdwenen was, bedacht ze zich dat ze nog niet wist hoe laat Mat zou komen. ‘Vanavond’ is een rekbaar begrip. Ze zou moeten zorgen dat ze vanaf 5 uur ’s middags alles in gereedheid zou hebben gebracht. Waarschijnlijk zou David ook verwachten dat ze iets te eten maakte. Ze ruimde de tafel af. Eerst aan het werk.

Om half zes kwam David terug. Laurence stond in de keuken en maakte een salade. David kwam achter haar staan en kuste haar in de nek. “Doe je schort eens af en laat me eens zien of je een gehoorzaam meisje bent geweest.” Laurence haastte zich. Ze wist wat er van haar verwacht werd en ging met haar gezicht naar de wand staan. Zesloot haar ogen, plaatste haar handen schuin voor zich tegen de muur en spreidde haar benen. David schoof haar donkere rok op en liet zijn twee handen goedkeurend over haar billen gaan. Ze had zwarte kousen aan, suspenderbelts en een zwarte string: de combinatie waarin David haar het liefst zag. Davids hand schoof de stof van haar string opzij om te voelen of ze zich goed geschoren had. Laurence kon bij die aanraking met moeite een diepe zucht onderdrukken. Ze was door de voorbereidingen op vanavond al zo opgewonden geraakt dat ze voelde dat er weinig meer nodig was om haar te laten klaarkomen. Ze beet op haar lip. Ze moest zich zien in te houden.

Davids vingers tastten haar schaamlippen af. “Je bent ongelooflijk vochtig. Kennelijk verheugt mijn sletje zich al op wat er vanavond met haar gebeuren gaat.” En hij liet er plagerig op volgen: “Is dat zo, Laurence?” Laurence ademde gejaagd, “Ja, Meester, ik ben al zo opgewonden over vanavond.” “Dat is goed, want ik verwacht wel dat Mat goed kan zien wat voor geil lustslavinnetje je bent.” David wist dat hij haar door zo te praten alleen nog maar meer opwond. “Ben jij mijn geile lustslavinnetje, Laurence?” “Ja, Meester.” “En ben je vanavond ook het geile lustslavinnetje van mijn vriend Mat?” “Ja, Meester, ik ben het geile lustslavinnetje van iedereen aan wie u mij wilt geven.” Davids vingers bewogen sneller heen en weer langs haar lippen. Hij voelde hoe Laurence haar hoofd tegen de muur legde en haar billen verder naar achteren duwde. Haar adem werd onregelmatiger. David wist precies hoe hij haar gek moest maken. “En, Laurence, heb ik het mis, of wil jij misschien nu al klaarkomen?” “Oh, ja, Meester, alstublieft.” “Aha, mijn geile sletje wil klaarkomen. Maar heeft ze dat wel verdiend?” Davids plagerige toon miste zijn effect niet. “Ja, Meester, alstublieft, Meester, mag ik klaarkomen? Ik heb het verdiend, Meester, oh, alstublieft ...” “Jaaaah ....” Het orgasme overviel haar, weldadig. Hijgend hing ze tegen de muur. De avond moest nog beginnen.

vorige volgende of terug naar Verhalen