Regels
Laurence legde haar hoofd op Davids schouder en fluisterde: “Dank u, Meester.” Hij trok zijn hand terug en drukte haar dicht tegen zich aan. “Haast je. Ik wil dat je je even opfrist, want Mat kan hier elk ogenblik zijn. Hij heeft me net gebeld vanuit de taxi.” Laurence wilde aanstalten maken om naar de badkamer te lopen, maar David hield haar tegen. “Oh ja, Laurence. Ik ga er van uit dat je vanavond net zo goed naar Mat luistert als naar mij. Is dat duidelijk?” Een glimlach verscheen op Laurence’s gezicht. “Maar natuurlijk, Meester, ik zal u niet beschamen. Ik wil de goedkeuring van de Condo Club voor 100% verdienen.” David kuste haar en fluisterde in haar oor: “Ik ben zo blij met jou. Ga nu snel.”

Laurence was nog in de badkamer toen de zoemer van de parlofoon ging. David riep: “Ik doe wel open.” Even later hoorde ze hoe David de deur opende en Mat hartelijk begroette. Naar hun enthousiasme te oordelen, was het lang geleden dat ze elkaar voor het laatst gezien hadden. Het geluid van de stemmen reikte tot in de badkamer. Laurence spitste haar oren. Het was voor het eerst in al die maanden dat ze David Engels hoorde praten. Een mooi accent wel, eigenlijk niet echt Amerikaans. De tongval van Mat was veel ruwer, minder gepolijst. Ze droogde haar handen af en opende de deur naar de gang.

“Laurence, ik wil je voorstellen. Dit is Matthew, Mat voor vrienden.” Hij wendde zich tot de rijzige gestalte naast hem. “Mat, dit is nu Laurence, waarover ik je al heb verteld.” Laurence voelde een kleur opkomen door deze opmerking. Ze stapte op Mat toe en wilde hem met een kus op de wang begroeten. Mat maakte echter geen aanstalten om het haar gemakkelijk te maken. Ze moest ervoor op haar tenen gaan staan. “Well, Laurence. Ik ben blij je eindelijk eens te ontmoeten. David heeft al veel over je verteld.” De blos op Laurence’s wangen werd roder. Ze kon wel raden wat David allemaal had besproken. “Ik ben ook blij u te ontmoeten,” en met een knipoog naar David voegde ze er aan toe “en ik ben er van overtuigd dat we elkaar wel snel beter zullen leren kennen.” David en Mat barsten in lachen uit. “Ja, Mat, ik heb geen woord te veel gezegd.”

David wende zich tot Laurence. “Zeg, breng jij het valies van Mat naar de gastenkamer en pak alles alvast maar uit. Ik zal intussen al wat voor Mat en mij inschenken. Als je klaar bent kun je gelijk naar de keuken om je verder met het eten bezig te houden. We willen om 7 uur aan tafel.” Laurence wist dat haar onderdanige plaats in het huis duidelijk bepaald was, maar toch voelde het vreemd om in het bijzijn van een vreemde zo als een huisbediende en kamermeisje behandeld te worden. Een rilling trok over haar rug; dat had ze telkens wanneer David een toespeling maakte op haar onderdanige rol. Eigenlijk was het wel een prettige sensatie, omdat het altijd het begin van een spannende avond inluidde. Ze knikte en boog het hoofd. “Ja, Meester. Ik zal u laten weten wanneer u aan tafel kunt.”

Boven in de gastenkamer zette ze het valies op het bed en begon met het uitpakken van de inhoud. Ze arrangeerde de stapeltjes kleding in de ladekast en hing het kostuum op een knaapje aan de wand. Toen alles op zijn plaats lag en ze het valies wilde sluiten zag ze dat er op de bodem nog een lang dun lederen etuis lag. Het had dezelfde kleur als de binnenkant van het valies en was bijna aan haar aandacht ontsnapt. Ze pakte het en probeerde te bepalen wat erin zat. Zou ze het openen? Laurence twijfelde. Ze rook eraan. Ze was nieuwsgierig, maar vermoedde dat het niet de bedoeling was dat ze het zou openmaken. Ze legde het etuis op de ladekast en borg vervolgens het valies weg. Ze keek tevreden rond. Alles was gereed voor Mat.

Later op de avond, toen Laurence de tafel had afgeruimd, zetten de twee mannen zich in de zwart lederen zetels in de salon en dronken een espresso. Hun gesprek was geanimeerd. Vanuit de keuken, waar ze zich met het inruimen van de vaatwasmachine bezighield, had Laurence een goed zicht op wat er zich in de salon afspeelde. Mat was een lange man van zeker 2 meter, breed geschouderd en sportief. Met zijn gemillimeterde haar beantwoordde hij aan het beeld dat Laurence had van een Amerikaanse marinier. Alleen, hij was een zakenman en bovendien al te oud voor een marinier. Wel een knappe man, hoewel ... David was natuurlijk knapper. Ze glimlachte. Op dat moment zag ze dat David naar haar keek. Ze sloeg haar ogen neer, betrapt.

“Laurence. Kom eens hier.” De stem van David klonk streng. Laurence deed de deur van de vaatwasser dicht en liep de salon binnen. Ze bleef voor de twee mannen staan, haar blik naar de grond gericht. “Ik spreek net met Mat over jouw kandidatuur voor de Condo Club. We willen er zeker van zijn dat je beseft wat de regels zijn voor lidmaatschap. Daarom hebben we de lijst nog eens overlopen. Hoewel het meeste je wel bekend zal voorkomen, omdat het niet anders is dan ik je tot nu toe heb geleerd, is het goed dat ik je onze statuten voorlees.” Hij reikte naar een vel papier dat voor hem op tafel lag en begon voor te lezen.

“Statuten van de Condo Club
1. Ondergetekenden richten een genootschap op, gebaseerd op mannelijke seksuele dominantie en vrouwelijke onderdanigheid;
2. dit genootschap draagt de naam Condo Club;
3. de Condo Club kent maximaal 12 leden;
4. de Condo Club heeft tot doel zijn leden maximaal seksueel genoegen te bieden;
5. de Condo Club kent tijdens zijn bijeenkomsten een rolverdeling gebaseerd op sekse:
a. Meesters: alle mannelijke leden; en
b. slavinnen: alle vrouwelijke leden;
6. lidmaatschap eindigt door opzegging, royement ondersteund door tweederde van de leden of door overlijden;
7. nieuwe leden kunnen worden gecoöpteerd op voorstel van een der leden, tot het maximum aantal leden (sub 3) is bereikt;
8. een bijeenkomst van de Condo Club telt ten minste 2 leden, een Meester en een slavin;
9. tijdens de bijeenkomsten zijn de slavinnen absolute gehoorzaamheid verschuldigd aan de Meesters;
10. de Meesters kunnen tijdens de bijeenkomsten volledig beschikken over het lichaam van een slavin;
11. de slavinnen zullen zich tijdens de bijeenkomsten volledig overgeven aan de Meesters en zonder terughouding alles doen om hen te behagen.
12. de Meesters kunnen een apart reglement opstellen, dat echter nooit strijdig kan zijn met de bepalingen van deze statuten;
13. slavinnen hebben het recht om elke vierde bijeenkomst een wens of een fantasie kenbaar te maken, die de Meesters naar mogelijkheid in vervulling zullen laten gaan;
14. een slavin behoudt zich altijd en onder alle omstandigheden het recht voor het woord STOP te gebruiken, wat door de Meesters gerespecteerd wordt;
15. elke overtreding van de regels zal op gepaste wijze door de Meesters worden bestraft.”

Laurence huiverde bij de laatste paragraaf. Het woord ‘straf’ had altijd een ongelooflijke uitwerking op haar. David keek haar aan. “Ga je met deze regels akkoord, Laurence?” Ze knikte. “Ja, Meester.” “Goed. Dan beschouwen we je vanaf nu als aspirant-lid van de Condo Club. Volwaardig lid zul je pas worden als alle andere leden de gelegenheid hebben gehad je te keuren.” Hij zweeg een moment, terwijl hij zijn vriend aankeek. “Vanavond is het de beurt aan Mat. Ga nu met hem mee naar de gastenkamer.” Laurence slikte. Mat stond op en liep langs Laurence. “Kom, volg me.” Laurence gehoorzaamde en liep achter hem aan, de trap op naar de zolderkamer. De eerste van acht keuringen, van acht beproevingen, van acht ...

vorige volgende of terug naar Verhalen