Grenzen van geilheid
Vier à vijf keer per maand lijkt niet veel, maar is toch voldoende. Elke keer dat Mirtel de batterij van haar nieuwe GSM oplaadde, dacht ze er aan. Vier of vijf keer per maand volledig overgeleverd zijn aan haar Meester, ze kon zich niet voorstellen ooit nog zonder te kunnen. Want ook Mirtel moest regelmatig opgeladen worden. Oplading door ontlading, het lijkt een contradictie.

Hij wist haar altijd precies te bespelen. De juiste snaar te raken om haar al nat van geilheid te maken, nog voor ze begonnen. Als ze op hem wachtte, naakt, de handen in de nek gevouwen, ogen gesloten, benen gespreid. De stilte in de kamer, waardoor ze haar eigen ademhaling zo goed kon horen. Wat zou hij vandaag met haar gaan doen? Ze hadden al zoveel gedaan, maar er bleven vast nog wel grenzen te verkennen.

Welke grenzen had ze eigenlijk nog? Terwijl ze zo op hem wachtte gingen haar gedachten terug naar de tijd dat ze hem haar checklist had doorgestuurd. Ze kon zich eigenlijk niet eens meer herinneren wat ze daar had ingevuld. Van een paar onderdelen wist ze zeker dat ze die destijds veel erger had voorgesteld dan ze eigenlijk waren. Intussen waren ze verder gegaan. Wat ze toen nog ‘heel misschien ooit, als het echt zou moeten’ wilde doen, deden ze nu al één keer per maand.

Plotseling spanden haar spieren zich. Het kraakte op de gang. Ze hoorde zijn stappen dichterbij komen. Ze hoorde hoe de deur open ging en weer werd gesloten. Hij was er.

Nu zou het niet lang meer duren voordat hij haar zou aanraken. Zijn hand zou langs haar borsten gaan, over haar buik. Hij zou haar billen betasten en dan van achteren zijn hand over haar kutje halen om te voelen of ze glad en nat genoeg was.

De flitsende pijn van een zweep haalde haar uit haar gedroomde zekerheden. En nog eens haalde hij uit. Nu op haar rechterbil. De pijn vermengde zich met het bonzen van haar hart en haar hortende ademhaling.

Het werd weer stil in de kamer. Ze hoorde hoe hij de zweep op de tafel legde. Maar ... ze hoorde ook hoe hij opnieuw iets pakte. Er rinkelde iets. Wat zou het zijn? De halsband? De leren boeien? Wat van hun speeltjes en attributen had iets van metaal dat kon rinkelen?

Het striemen van de riemenzweep tussen haar benen gaf haar het antwoord. Er trok een tinteling door haar kutje; pijn vermengd met een andere sensatie. Genot was het niet, eerder een weldadig gevoel van opluchting. De spanning van het onzekere dat zich ontlaadde.

‘Open je mond.’ Gehoorzaam deed ze wat hij haar opdroeg.
‘Bijt maar.’ Haar tanden beten in het houten handvat van de riemenzweep. Het metalen oogje aan het uiteinde rinkelde. ‘En houd hem op zijn plaats.’

Met twee handen pakte hij haar borsten. Zijn duim- en wijsvingers vonden hun weg naar haar tepels. Langzaam kneep hij ze toe. Mirtel beet harder op het handvat. Ze wist wat er ging komen. Tergend langzaam voerde hij de druk op haar tepels op. Even liet hij ze los, om daarna opnieuw te beginnen. Steeds weer, tot tien keer aan toe.

Mirtel had meegeteld. Toen hij de tiende keer haar tepels losliet voelde ze opnieuw die sensatie van opluchting, van spanning die zich ontlaadde. Heerlijk, hij kende haar zo goed, en zij kende hem.

Met kracht knepen zijn vingers een elfde keer in haar tepels. Nu niet langzaam, maar in één ferme handbeweging. De pijnscheut bracht haar aan het wankelen. Ze slaakte een kreet. De riemenzweep viel op de grond.
Zijn hand greep in haar haren en met een ruk trok hij haar hoofd achterover. ‘Dat zul je berouwen.’ fluisterde hij dreigend in haar oor. Mirtel trilde.

Nu reikte zijn rechterhand tussen haar benen. ‘Je bent nat’, zei hij goedkeurend, ‘maar het kan nog natter.’ ‘We gaan vandaag de grenzen van jouw geilheid opzoeken.’ En met die woorden pakte hij haar armen.

volgende of terug naar Verhalen