Wie speelt met wie?
Op mijn bevel stopte Marieken net voor ze met haar gezicht de witte muur zou raken. “Positie” Ze hernam de houding die ze even daarvoor ook had aangenomen, handen achter haar nek gevouwen. Ik verbaasde me weer over haar onvoorwaardelijke gehoorzaamheid en besloot haar de vraag te stellen die me al sinds we op zolder waren had bezig gehouden: “Wie is jouw meester?” Haar antwoord ontweek evident de bedoeling die ik met mijn intonatie toch in de vraag had gebracht: “Vanavond bent U mijn meester”.

Ik moest stilletjes lachen om het spel met woorden dat ze speelde. Ze toonde haar gehoorzaamheid, maar tegelijk antwoordde ze ostentatief niet op wat ik haar vroeg. “Dat is mooi, maar wie is normaal gesproken jouw meester? Of heb je geen meester meer?” Van schuin opzij keek ik aandachtig naar haar gezicht. Ze slikte. “Ik ben niet in de positie om U daar iets over te zeggen.” En na een korte pauze herhaalde ze “Vanavond bent U mijn meester, U mag met mij doen wat U wilt”. Ze had klasse en wilde het spelletje kennelijk tot het einde spelen. Maar ik was nu ook vastbesloten en in voor een spelletje; dit zou een leuke avond worden.

Ik ging achter haar staan en reikte naar voren. Mijn vingertoppen streken over de onderkant van haar borsten, daar waar ze aanzetten aan haar borstkas. Ze zuchtte diep. Met duim en wijsvingers pakte ik plotseling haar tepels en kneep er hard in. Ze slaakte een half onderdrukte kreet terwijl haar hele bovenlichaam ineenkromp. Instinctief haalde ze haar handen uit haar nek en wilde er een afwerend gebaar mee maken. Ze hernam zich echter onmiddellijk en plaatste haar handen terug. “Ik vraag het je nog één keer. Wie is normaal gesproken jouw meester?” Met haar ogen nog steeds gesloten schudde ze haar hoofd en zweeg.

Mijn handen lieten haar borsten los en ik deed een stap naar achteren. “Als je kennelijk niet in de positie bent om antwoord te geven op zo’n simpele vraag, moet ik je daar maar eens een beetje bij helpen.” “Misschien kom je dan in de positie”. “Sta op.” Marieken kwam vanuit haar geknielde houding overeind en legde haar handen direct geopend op haar bovenbenen. met de rug naar binnengedraaid. Het was nu absoluut zeker. Ze was goed getraind en had een meester of ze had er recentelijk een gehad; en ik zou er achter komen.

Ik pakte haar handen en zette ze vast in de leren boeien die aan de muurhaken hingen. Vervolgens trok ik haar benen iets uiteen en bevestigde haar enkels aan de onderste twee boeien. Ik ging op een afstandje staan om dit tafereel eens rustig te bekijken. Ze had een lijf om op te vreten. Eigenlijk zou ik haar zo wel jaren willen houden, te allen tijde beschikbaar om een spelletje mee te spelen. Plotseling schoot het door mijn hoofd: Wie speelt er nu eigenlijk een spelletje met wie? Het plannetje dat ik net toen ze geknield voor me zat had bedacht werd nu alweer door haar weigerachtigheid in een andere richting geduwd. Waarschijnlijk liet ze het er bewust op aankomen. En ik moest wel meespelen.

Terwijl ik nog hierover nadacht, liep ik naar de kast die naast het trapgat stond en opende de deuren. Onderin stond de kist met de speeltjes, het touw en de boeien. Daarboven hingen de zwepen aan haken in de achterwand. Welke zou ik nemen? De grote rijzweep? De flogger? De Arabische zweep? De riemenzweep? Of toch de flogger met knoopjes? Links hingen ook nog de paddle en de leren plak. Een voor een nam ik ze in de hand en liet ze in de lucht zwiepen of tegen de hanenbalk klappen. De reactie van Marieken was voorspelbaar. Bij elk geluid trok een siddering door haar lichaam, elk moment verwachtte ze de slag. Een heerlijk gezicht. Ik twijfelde nog over de keuze, enigszins afgeleid door de aanblik van Mariekens billen, die ze telkens spande alsof ze al wist dat juist die het zouden moeten ontgelden. Ik besloot de spanning voorlopig nog op te bouwen door nog even niets te doen. Tijd om na te denken.

vorige volgende of terug naar Verhalen