Marieken stond aan handen en voeten aan de witte muur geketend. Haar hoofd hield ze naar rechts gedraaid tegen de wand. Ook haar voeten moest ze iets naar buiten gedraaid houden omdat de leren voetboeien aan de muurhaken te weinig ruimte lieten voor een comfortabelere houding. Zo werd ze gedwongen haar hele lichaam tegen het ruwe pleisterwerk te drukken.
De muur maakte deel uit van het brede rookkanaal van de open haard op de begane grond. Toen we eerder op de avond thuis waren gekomen voor een kopje koffie had ik als eerste de open haard aangemaakt en daar een paar flinke houtblokken opgelegd. De opstijgende warmte moest intussen het rookkanaal al flink hebben opgewarmd. Samen met de warmte van de gaskachel tegen de andere wand betekende dit dat Marieken het voorlopig niet koud zou hebben. Ik kon haar met een gerust hart alleen laten. Ik daalde de trap af en liep naar de woonkamer.
Ik pakte mijn GSM van tafel en stelde me pal voor de open haard op. Het rookkanaal zou elk geluid naar boven doorgeven. Aangezien Marieken met haar linkeroor tegen de wand stond zou ze alles kunnen horen. Ik toetste een nummer in en wachtte af.
“Dag Peter, hier Bruno.”
“Ja heel goed, en met jou?”
“Gelukkig.”
“Zeg Peter, waar ik voor bel. Ben je toevallig in de stad en heb je later op de avond eventueel tijd?”
“Perfect.”
“Ja, moet je luisteren. Ik ben vandaag een meisje tegengekomen en ik heb haar nu thuis tegen de muur staan.”
“Ja, ze is beeldschoon. Lang zwart haar en prachtige borsten. Haar billen zijn echter het mooiste wat ik in tijden bij een vrouw heb gezien. Nog mooier dan die van Anne. Nou dan weet je het wel.”
“Niet zo haastig. Ik ben zelf nog niet eens begonnen.”
“Ik wilde eigenlijk vooral weten of je beschikbaar bent. Ik weet nog niet hoe de avond zich ontwikkelt, maar omdat ik nog bij je in het krijt sta voor die keer met Anne dacht ik gelijk aan jou.”
“Is goed. Ik bel je nog, maar het kan wel laat worden. Ciao.”
Ik gooide nog een houtblok op het vuur en ging weer naar boven.
Marieken draaide haar hoofd verder naar opzij in een poging om oogcontact met me te krijgen. Met een benepen stem zei ze “Meester, ik hoorde alles en weet niet zeker of ik dat wel wil.”
Ik greep haar bij de haren en keek haar streng in de ogen. “Had ik je iets gevraagd?”
Ze fluisterde: “Nee, meester.”
“En dan nog afluisteren wat ik met andere meesters bespreek.” Ik veinsde boosheid.
“Niet antwoorden op simpele vragen, spreken zonder toestemming en je meester afluisteren. Wat zijn dat voor beginnersfouten?” Als ik er nog eens over nadenk kan ik me niet voorstellen dat je al een vaste meester hebt want je bent zo’n ongehoorzaam meisje. Hier zijn duidelijk corrigerende maatregelen nodig.”
“Ik zal je straffen in drie stadia en als dat voorbij is zul je blij zijn dat je me mag antwoorden op simpele vragen en zul je geen enkel bezwaar maken tegen wat ik ook maar met je zou willen gaan doen.” Ik liet een stilte vallen.
“Heb je dat goed begrepen?”
Ze sloot haar ogen en zei met een hoorbare trilling in haar stem “ja, meester.”
Het was tijd om met fase 1 te beginnen en ik wilde geen tijd meer verliezen met het zoeken naar een goede zweep. Daadkracht was vereist. “Ogen dicht houden en mee tellen.”
Ik verstevigde mijn greep op haar prachtige lange haren en haalde met mijn andere hand fel uit. Mijn vlakke hand liet een rode plek achter op haar rechterbil.
“Één.” zei ze, bijna geroutineerd.
Nogmaals daalde mijn hand, maar nu op haar linkerbil.
“Twee.”
Tegen de tijd dat we bij 30 klappen waren, schokte haar lichaam en liepen de tranen over haar wangen, maar ze gaf verder geen kik.
Ik liep naar de ijskast, die naast de zwepenkast stond en pakte een blikje bier. Een deel schonk ik in een beker en zette die aan haar mond. Ze dronk gulzig van het ijskoude vocht. “Dank u meester.”
Mijn hand streelde over haar billen. Alles gloeide, mijn hand en haar billen. Gelukkig was het bier koud.
vorige volgende of terug naar Verhalen |
