Straf en spel
Ik legde mijn GSM weer op het bureau en pakte de muis. Met een paar klikken doorliep ik de checklists van Marieken om een beeld van haar incasseringsvermogen te krijgen. Nou, dat viel niet tegen. Ik merkte dat ik er echt zin in kreeg. Voor de zekerheid liet ik de computer aan.

Boven stond Marieken zo als ik haar had achtergelaten; toonbeeld van schoonheid met de rijzweep nog in de mond, het zilveren handvat schitterend in het schijnsel van de lamp. Toen ik de zweep uit haar mond pakte trok een huivering over haar rug. Ze vreesde wat er zou volgen. “Alstublieft, meester, niet doen”, smeekte ze zacht op haar allerliefste kleine-meisjestoon. Ze kon niet zien hoe ik een lach moest onderdrukken. Haar vraag om clementie was bij voorbaat vergeefs, en ze wist dat. Ze was ervaren genoeg om te weten dat ik dit alleen maar zou aangrijpen om haar nog harder te straffen en waarschijnlijk was het haar ook juist daar om te doen. Tevreden bedacht ik me dat er toch niets gaat boven een spel met spelers die het klappen van de zweep kennen.

Ik greep haar bij de haren en trok haar hoofd met een ruk naar achter. “Heb ik je iets gevraagd?” “Nee, meester” antwoordde ze, duidelijk met opwinding in haar stem. “Dan zal ik je nu maar iets vragen: Wat wil je dat ik met deze zweep doe?” “Mij straffen, meester, alstublieft.” Haar stem klonk echt jachtig, als een meisje dat voor het eerst een spreekbeurt op school moet geven en van de spanning haar stem niet meer onder controle heeft. “Dat is precies ook wat ik van plan was.”

Ik liet haar haren los en deed een stap naar opzij. De zweep zwiepte door de lucht; Marieken kromp ineen. Op de plaats waar de rijzweep haar rug had geraakt verscheen een striem die iets donkerder afstak tegen de lichtrode kleur die de flogger had achtergelaten. Ik wachtte even en mat uit waar ik de volgende zou zetten: twee centimeter erboven. Een kwaliteitssub als Marieken verdiende vakwerk. Ik zou mijn best doen en mikte. Tevreden zag ik hoe er juist twee centimeter erboven een tweede rode striem verscheen. Na een vijftal minuten had ik een prachtig lijnenpatroon op haar rug achtergelaten. Marieken hing uitgeput in de boeien, tranen stroomden over haar wangen. Ik verbaasde me over het gemak waarmee ze haar tranen de vrije loop liet. Bij andere subs kende ik dat niet zo. Kennelijk was dat haar manier om de heftige emoties te uiten. Maar, ze had niets meer gezegd.

Nadat ik de zweep in de kast had gehangen liep ik naar Marieken en kuste haar rug, net onder haar nek. Ze zuchtte diep. Op elke striem plaatste ik een kus, van boven naar beneden; zesentwintig in totaal. In gedachten telde ik ze. Ze had ondanks haar tranen alles zo voorbeeldig ondergaan dat ik er van overtuigd was dat er veel meer voor nodig was om haar klein te krijgen. Ik keek naar haar prachtige, nog steeds lichtrode billen en richtte me weer op. “Wie is jouw meesteres?” Er speelde weer een licht spottend lachje om haar mond. “Ik kan het u niet zeggen, meester, het spijt me.”

“Heet ze toevallig niet Carla?” Marieken draaide haar hoofd met een ruk naar me toe. Ze had haar ogen open en keek me met een verwarde blik aan. “Hoe weet u dat?” “Meesters en meesteressen weten alles.” Je kon zien dat ze bezig was haar gedachten op een rijtje te zetten, terwijl ze me bleef aankijken. “Hebt u in mijn handtas gekeken?” Het klonk oprecht teleurgesteld en verwijtend. Daar had ik nog niet eens aan gedacht. Inderdaad, dat zou de gemakkelijkste manier zijn geweest. Even in haar agenda, adresboekje of GSM kijken. Maar dat zou ver beneden peil zijn. “Nee, natuurlijk niet.” Ze keek me wantrouwend en onderzoekend aan. “OK, ik snap dat je dat denkt, maar ik heb net gewoon even op internet gezocht. Je bent eenvoudig te traceren op de gangbare sites, en daar zeg je zelf wie jouw meesteres is.”

Marieken sloeg haar blik neer en stamelde “Excuseer, meester. Ik had u niet van kwader trouw mogen verdenken.” Ze zuchtte diep en berustend. “U mag me hiervoor straffen.” Ik dacht heel even na. “Nee, ik zal je er niet voor straffen, maar ik wil wel weten waarom je vanavond met mij bent meegegaan, kennelijk zonder toestemming van jouw meesteres. Ik snap het niet.”

“Goed, ik zal het u vertellen.” Ze maakte aanstalten om te beginnen, maar ik legde mijn hand op haar mond. “Wacht.” Ik maakte haar boeien los, zette me in een van de twee lederen zetels op zolder en wees Marieken haar plaats op de vloer voor me. Ze knielde, haar hoofd licht gebogen, de handen in de nek gevouwen, ogen gesloten, en begon haar verhaal.

vorige volgende of terug naar Verhalen