Mariekens verhaal
“Drie weken geleden ging Meesteres Carla voor haar werk naar de Verenigde Staten. Ze is nog nooit zo lang van mij weggeweest.” Marieken slaakte een diepe zucht, “en ze blijf nog een hele week weg.”
“We hebben het er wel over gehad hoe we met elkaar contact zouden houden, maar ze maakte al snel duidelijk dat ze het veel te druk zou hebben om veel met me te bellen, te mailen of the MSNen. Ik maakte me echter vooral zorgen om de vraag hoe ik het al die tijd zonder haar zou kunnen uithouden; ik heb haar overheersende aandacht nodig, ook seksueel gezien. Telkens weer zei ze dat ik me geen zorgen hoefde te maken, dat zij aan alles gedacht had. En inderdaad, ze bleek alles voor me geregeld te hebben, maar hoe.”

“Toen ik thuis kwam van het vliegveld lag er een enveloppe met instructies. De eerste week ging ik naar een bevriende Domme, die me in haar huis zou opnemen. Ik had haar al een paar keer eerder gediend, in aanwezigheid van Meesteres Carla, dus ik vond hier niets vreemd aan. Ze bleek me echter als een gewone logée te behandelen; niets van dominant gedrag, geen spel, geen seks, niets, niets. Ik durfde er niets over te vragen of te zeggen.”

“Na een week gaf ze me een enveloppe met mijn naam erop. Ik herkende direct het handschrift van mijn Meesteres. Ik was zo blij, zo ontzettend blij. Maar wat stond er? ‘Marieken, ik stuur je nu naar Meesteres Rachel. Dien haar zoals je mij zou dienen. Stel me niet teleur’ Meer stond er niet!” Ik snakte naar haar aanwezigheid, al was het maar in de vorm van een brief, maar wat krijg ik? Niet meer dan 19 woorden. Ik heb ze een hele week lang gespeld en geteld.”

“Ik trok dus bij Meesteres Rachel in. En hier herhaalde zich het hele verhaal. Overduidelijk werden mijn behoeftes genegeerd. Ik werd niet gedomineerd, er was geen sprake van enig lichamelijk contact. Ik sliep apart in een logeerkamer. Verschrikkelijk, in een woord, verschrikkelijk. ’s Ochtends ontbijten in ochtendjas aan tafel alsof we een sufkuttenkoppel waren. Herfstwandelingen maken, de hond uitlaten en als klapstuk, op zondag naar de meubelboulevard. Braak, braak, braak. Het werd me duidelijk dat Meesteres me wilde laten lijden op de meest gruwelijke manier.”

“Na een week, kreeg ik weer een brief, vrijwel identiek aan de vorige. Nu ging ik naar Meesteres Lena, in Amsterdam. Met haar hadden we vaak gespeeld en Meesteres Carla weet hoe ik op haar gesteld ben. Ze is prachtig en zo geraffineerd in het spel. Ik wist praktisch zeker, dit was mijn beloning voor twee weken onthouding en lijden. Onderweg erheen zat ik me al te verheugen. Maar, opnieuw werd ik teleurgesteld. Er gebeurde niets. Een week lang! En dat eindigde vandaag.”

“Vanmorgen bij het ontbijt lag er een nieuwe brief van Meesteres. Opnieuw van een cryptische bondigheid, die natuurlijk tot doel had me zwaar op de proef te stellen: ‘Neem de trein terug naar Antwerpen. Tot volgende week.’” Marieken liet een pauze vallen. “En het vervolg kent U.”

Ik strekte mijn hand uit en voelde met mijn wijsvinger tussen haar benen. Marieken slaakte een onwaarschijnlijk intense zucht, een echte ontlading van weken ingehouden frustratie. Ze was nat, en niet weinig ook.

“Dus dat verklaart alles. Jij bent gewoon een ongehoorzaam meisje dat niet langer kan wachten voor ze weer wat aandacht krijgt. Nou die aandacht zul je krijgen en meer dan je lief is. Ik wil trouwens niet weten wat jouw Meesteres daarvan moet denken. Want ze heeft het weliswaar niet expliciet verboden, maar de strekking van haar opdracht is mij althans wel duidelijk. Ik zal zorgen dat er genoeg sporen op jouw lichaam achterblijven, die zullen verraden wat voor een stout meisje jij in haar afwezigheid bent geweest. Ik heb daar zeer adequate methodes voor.”

Er trok een huivering door Mariekens lichaam. Ze was opgewonden en niet alleen van het vooruitzicht op wat ik met haar zou gaan doen. Ik wist praktisch zeker ze al bewust bezig was met wat haar Meesteres zou doen als ze er achter zou komen. Ik stond op en liep naar de kast. Het zou een leuke avond worden en niet alleen voor mij.

vorige volgende of terug naar Verhalen