Een broek vol goesting
Vanuit mijn stoel kon ik precies bij haar borsten. Ik streelde ze met beide handen en bewonderde de perfecte vormen. De grootte van haar tepelhoven was in de juiste verhouding tot de grootte van haar borsten. Ze hingen iets, maar net niet te veel, eigenlijk precies goed naar mijn smaak. Mooie tepels ook. Ze stonden door de opwinding strak vooruit. Ik trok mijn handen terug. Marieken slaakte een nauwelijks hoorbare zucht. Teleurstelling.

Uit mijn broekzak nam ik de twee kleine zilverkleurige tepelklemmen met de ringetjes, die er met minuscule schakeltjes aan vast zaten. Hoe zou ze daarop reageren? Toen ik eerder op de avond flink in haar tepels had geknepen om haar tot antwoorden te bewegen leek het of ze er tamelijk heftig op had willen reageren, maar zich nog net had kunnen inhouden. Haar tepels zouden wel eens haar zwakke plek kunnen zijn. Ik nam haar linkerborst weer in mijn hand en met de andere hand zette ik geroutineerd de tepelklem op zijn plaats. Inderdaad. Marieken kromp ineen en elke spier in haar lichaam leek zich te spannen. Maar net als daarvoor gaf ze geen kik. Ze hield haar lichaam in een krampachtig gespannen houding. Waarschijnlijk vermoedde ze dat de tweede klem er direct op zou volgen.

Ik had echter geen haast en liet me weer terug in de zetel zakken. Marieken ontspande zich. Ik nam de tweede tepelklem tussen duim en wijsvinger en liet het ringetje zachtjes aan het schakeltje tingelen. Mariekens lijf spande zich weer. Mijn linkerhand bewoog zich weer naar haar rechterborst en opnieuw streelde ik de onderkant. Vervolgens de bovenkant. Met mijn vingertop maakte ik een cirkelende beweging over de rand van haar tepelhof. Marieken huiverde.

Goh, wat werd ik hier opgewonden van. Peter zou zeggen, ‘ge hebt een broek vol goesting’. Daar moest snel iets aan gedaan worden. Ruw greep ik haar tepel en zette de tweede klem er op. Nu maakte Marieken duidelijk hoorbaar een geluid dat het midden hield tussen een onderdrukte kreet en een diepe zucht. Ik greep haar bij de haren en trok haar hoofd naar me toe. Met mijn mond op de hare zocht mijn tong een weg naar binnen. Snel draaiden onze tongen om elkaar. Ze daagde uit en was hierin geheel niet zo passief als de rest van haar houding suggereerde. Mijn hand verstevigde zijn greep om haar lange zwarte haar, terwijl ik de kus verbrak. “We zullen straks eens zien of je met die tong nog meer kunt.”

Ik liet haar haren los. “Sta op.” Ze richtte zich op, ogen nog steeds gesloten. Ze plaatste haar benen lichtjes uit elkaar en legde haar handen weer geopend op haar bovenbenen, met de rug naar binnengedraaid. Ik stond ook op en pakte uit de kast een gele zijden blinddoek. Hoewel ze haar ogen steeds gesloten had gehouden, wilde ik het haar in dat opzicht gemakkelijk maken; maar alleen in dat opzicht.

Ik liet Marieken geblinddoekt voor mijn leren stoel staan en begon de rest van de zolder in gereedheid te brengen. Ze zou alles kunnen horen bewegen, zonder te weten waarmee ik bezig was. Van andere subs wist ik dat dit een fantastische spanning opbouwde. In de afgelopen jaren had ik, deels met hulp van Peter, een grote hoeveelheid apparaten gemaakt. Om ruimte te winnen hadden we veel demontabel en inklapbaar gehouden. Vanavond zou ik beginnen met de bok.

Het houten onderstel van de bok was zo gemaakt dat de driehoekige vorm precies onder de schuinte van het dak paste. Ik trok het naar het midden van de zolder en plaatste de vier massieve poten in de speciaal daarvoor in de vloer aangebrachte uitsparingen. De bok zou zo niet meer kunnen schuiven, wat er ook met de op de bok vastgebonden persoon zou gebeuren. Aan de steunbalk ter rechterzijde van het trapgat zat het touw bevestigd, waarmee via een systeem van katrollen een zware balk in de nok van het dak was gehesen. Ik maakte het de kabel los en liet de balk voorzichtig zakken. De katrollen kraakten. Piepend viel de balk op zijn plaats in de uitsparingen van het onderstel. Ik haakte de musketonhaken uit de ogen, die aan de zijden van de balk waren bevestigd en bond de kabel weg.

De bok had een uitzonderlijke lengte van bijna twee meter. De balk zelf was dertig centimeter in doorsnede, massief tropisch hardhout, met afgeronde zijden en uiteinden, perfect glad geschuurd en geolied. Op verschillende plaatsen aan de zijden van de bok en de verbindingsbalken van het onderstel zaten metalen ogen, veelal in rijen boven en naast elkaar.

Uit de kast pakte ik een set leren pols- en enkelboeien en gespte ze Marieken om. Met één hand in haar nek duwde ik haar richting bok tot ze er met haar heupen tegen stootte. Zonder veel omhaal duwde ik haar bovenlichaam plat op de bok en zette de musketonhaken van de enkelboeien vast aan de uiteinden van het onderstel. Ze stond nu met haar benen wijd uiteen. Het was duidelijk dat ze probeerde het contact van haar bovenlichaam met de balk te vermijden. De tepelklemmen zaten pijnlijk in de weg.

De polsboeien zette ik aan weerszijden van de bok vast, zodat haar armen schuin naar voren zaten. Net voor de metalen ogen in het onderstel zaten pingaten. Uit de kast pakte ik twee ronde houten handgrepen en stak die in de twee gaten ter hoogte van Mariekens handen. Ze kon zich nu hieraan vasthouden, voor wat er komen ging.

vorige volgende of terug naar Verhalen