Een tweede sub
Marieken lag met trillend lichaam voor me. Het was duidelijk dat ze wilde dat ik doorging, ondanks de pijn aan haar tepels. Ik trok me uit haar terug. Ze slaakte een teleurgestelde diepe zucht en duwde haar billen verleidelijk bedelend verder naar achteren. Tevergeefs. Ik schoof de condoom af en liep naar de ijskast voor een biertje. Ik zette me op een van de zetels en keek tevreden naar Marieken, die hulpeloos op de bok lag.

Een half biertje verder hoorde ik plotseling de deurbel. Ik keek op mijn horloge. Dat kon Samantha nog niet zijn. Het was pas half elf. Ik liep de trap af en in mijn slaapkamer deed ik een ochtendjas aan. De intercom met beeldscherm toonde echter duidelijk de contouren van Samantha’s gezicht. Ze keek in de camera en met een hand schoof ze haar blonde krullen voor haar gezicht weg. Ik drukte op het knopje. “Je bent een half uur te vroeg.” “Ja, Meester, het spijt me. Ik wilde niet te laat komen en ben eerder van huis gegaan. Maar ik was ook zo opgewonden. Ik kon niet wachten.” Het was overduidelijk dat ze bewust net niet had gedaan wat ik haar had opgedragen, in de hoop ervoor gestraft te worden. Ik speelde het spel geroutineerd mee. “Ik wil geen excuses horen. Je bent niet op tijd en dat zul je berouwen. Kom binnen en kleed je uit in de hal, maar laat je kousen aan. Wacht in de houding.” De deur beneden zwaaide open en ik hoorde Samantha binnenkomen.

Ik pakte mijn GSM en toetste het nummer van Peter.
“Ja, met mij nog een keer. Kun je er over een half uur zijn?”
“Ik had niet anders verwacht.”
“Nee, geen dank, het is niets.”
“Dus ik zie je even voor elf. Tot zo.”
Tijdens het bellen was ik naar de computer gelopen, ik zette me in de bureaustoel en logde weer in. Ik zocht naar de Meesteres van Marieken, Carla. Na enige mislukte pogingen vond ik haar. Misschien las ze in de Verenigde Staten haar mail wel. Het was er nu overdag. Snel toetste ik een berichtje in, sloot af met een vraagteken en mijn naam en drukte op de send knop.
Een laatste slok bier en ik daalde de trap af naar de hal. Het liep nu tegen elf uur.

Samantha zat in haar houding geknield op het koude marmer van de hal. Ze had het koud. Naast haar lag een stapeltje zwarte kleding en haar tas met speeltjes die ik haar had laten meenemen. Ik reikte de rug van mijn hand naar haar lippen en ze kuste. “Dag Meester, dank u dat u aan mij gedacht hebt.”
“Het is elf uur, buiten is het 4 graden, binnen zit Samantha, die niet kan klok kijken” spotte ik. Ze glimlachte.
Draai je om, gezicht naar de deur.”
Samantha had zich nog niet omgedraaid of ik hoorde buiten de voetstappen van Peter.
“Doe je ogen dicht en houd ze dicht.”
Ik deed de deur van het slot en draaide hem open. Peter stapte binnen. Terwijl we elkaar de hand drukten, keek hij verwonderd naar Samantha. Hij had natuurlijk de donkerharige schone verwacht en niet de blonde Samantha, die hij al kende van een eerdere spelavond.

“Samantha, begroet onze bezoeker op passende wijze.” Ik keek Peter aan en zei “neem je haar straks mee naar boven?” Peter gaf me een vette knipoog en toen ik me omdraaide hoorde ik Samantha al Peters riem losmaken. “Oh ja, vergeet haar tas niet.”

Boven lag Marieken zoals ik haar had achtergelaten, haar bovenlichaam op de bok uitgestrekt, haar billen naar achter geduwd. Ik pakte de geel zijden blinddoek en bond hem weer om haar ogen. Ik streelde haar lichaam, zo prachtig. Marieken genoot van mijn aanrakingen op haar rug waarop de striemen nog steeds zichtbaar waren. Na tien minuten kwamen Peter en Samantha de trap op. Samantha slaakte een wellustige zucht bij de aanblik van Marieken en Peter sprak goedkeurend “je hebt niets teveel gezegd.”

Marieken richtte haar hoofd op. Ze was zich nu bewust van de aanwezigheid van de twee anderen, maar kon ze niet zien. Wat zou er met haar gebeuren?

vorige volgende of terug naar Verhalen