Latin Lust 3
Paul parkeerde zijn Mazda 626 aan de overzijde van de straat, waar de club zich bevond, in de schaduw van de op gelijke afstand van elkaar geplante eiken, aan de westkant van het park.
Hij was dol op zwarte wagens, maar je moest er wel meer mee oppassen voor dingen als parkeren in de schaduw en zo, in vergelijking met de iets meer opvallend gekleurde exemplaren. Hij haalde zijn sporttas uit de koffer en stak al joggend de straat over op het moment dat het drukke namiddagverkeer even stilstond. Toen hij de club binnenkwam, werd Paul begroet door Peggy Stanley, één van de eigenaars en sinds jaren een goede vriendin. Peggy leunde tegen de muur van haar kantoor, de armen gekruist onder haar nog steeds peervormige borsten, haar benen gekruist. “Kijk eens aan! Dag, vreemdeling”, zei ze met een warme glimlach. “Ik vroeg me al af wanneer je weer opnieuw de fitnesstour ging opgaan, maar om eerlijk te zijn, zo hard lijk je het toch niet nodig te hebben."
“Hey, schoonheid. ‘A man’s gotta do what a man’s gotta do’, weet je wel. Ik moet terug een beetje aan mezelf werken, en het is toch al een tijdje geleden. Het was inderdaad al meer dan een jaar geleden dat Paul de club nog eens had bezocht.

Toen Peggy en twee van haar vriendinnen de club pas geopend hadden, was Paul één van de vaste klanten. Maar ja, toen waren Paul en Peggy ook meer dan gewoon maar vrienden. Eigenlijk waren ze nog steeds meer dan vrienden, en zouden dat altijd zijn, ook al hadden ze niks meer samen. Peggy keek Paul achterna terwijl hij richting kleedkamer stapte. De herinneringen aan de intieme momenten die ze gedeeld hadden spookten door haar hoofd. Ze kende Paul Medlin beter dan om het even wie en ze wist, zonder dat iemand haar het moest vertellen, dat zijn hernieuwde fitness-interesse met een vrouw te maken moest hebben. Ze had altijd geweten dat er meer in Paul zat dan de meeste mensen dachten, zelfs voor de vrouwen die hem superaantrekkelijk vonden.

In de tijd dat ze samen waren, kwamen ze er al snel achter dat Paul van nature seksueel dominant was, een echte meester voor onderdanige vrouwen. Eerst had hij nog zijn interesse daarvoor en sommige van zijn neigingen ontkend, maar Peggy had al meer zulke mannen gekend. Het was overduidelijk voor haar. Ze moedigde hem aan om dat duistere kantje van zichzelf te ontdekken, terwijl ze hem vertelde over haar onderdanige neigingen. Op die manier hielp ze hem zijn weg te vinden, zijn eigen stijl als meester. Dat ging zeker niet snel, maar na een periode van twee of drie jaar, begon Paul zijn seksuele drang te begrijpen en hij kreeg ook een beter inzicht in onderdanige vrouwen.

Wat hem zo aansprak was dat het hem toen, en ook nu nog, zo natuurlijk leek. Hij begreep onderdanige vrouwen vooral omdat hij een dominant was. De dingen die hem aanspraken, hem opwonden, waren ook de dingen die Peggy aanspraken en opwonden. En zoals hij al snel ontdekte, uiteraard met hier en daar de nodige variatie, waren de dingen waar hij op geilde ook opwindend voor bijna alle onderdanige vrouwen. Al wat hij moest doen om een goede meester te zijn, was zichzelf zijn. Deze vrijheid, om zo eerlijk te zijn met zichzelf en met zijn sekspartners was een machtige verademing. En grappig genoeg werden diezelfde gevoelens gereflecteerd op diegenen die zich aan hem onderwierpen.

Peggy keek naar hem terwijl hij bezig was met de gewichten. Ze herinnerde zich de vele keren dat ze zijn spieren zag spannen in heel andere omstandigheden. Er waren nog altijd momenten dat ze verlangde om bij hem te zijn, en ze wist dat al wat ze moest doen, was hem te bellen en hij zou er voor haar zijn. Maar er was heel veel veranderd voor hen allebei. En hoewel de seks nog steeds fantastisch zou zijn, hadden ze geen van beiden zin om nog een keer door de harde rompslomp van een scheiding te gaan. Peggy liep naar het toestel met de gewichten toe, terwijl Paul bleef doorgaan. “Wie is ze, Meester?”, fluisterde ze.

Paul pauzeerde even, draaide zijn hoofd en keek haar aan. Het had geen zin het te ontkennen. Niet bij Peggy.
“Een medewerkster aan de balie.  Ze is ongelooflijk, Peggy. Ik weet niet eens zeker of ze met me wil uitgaan, maar ze heeft het. In haar ogen, in haar manier van bewegen, in haar manier van spreken.”
“Hoe lang is het nu geleden voor jou?”
“Sinds ik een slavin had? Twee jaar. Het lijkt langer, maar dat is het.”
“Dit moet een heel speciaal meisje zijn, Meester. Je hebt je neus al opgehaald voor een aantal heel opwindende vrouwen. Ik heb sommige verhalen van hen gehoord.”
“Zo is het niet gegaan, Peggy. Ik ben er met een paar uitgegaan, ja, maar ik heb voor niemand mijn neus opgehaald. Er was gewoon niemand waar ik de juiste klik mee had. Tot nu. Tot Anna Maria.”

“Anna Maria.” Peggy lachte.
“Een latino advocate slavin. Hoe oud is ze, Meester?”
Paul lachte, terwijl hij Peggy de mond snoerde met zijn antwoord. “Ze is 23 en ziet er geen minuutje ouder uit dan dat.”
Peggy floot lang en traag. “23 ... wow ... nu voel ik me pas oud! Breng je ze een keertje mee hier naar de fitness ? Ik zou die meid dolgraag eens willen ontmoeten.”
“We zullen zien. Misschien vindt ze het wel leuk. Misschien ook niet.
“Het is nog vroeg. Maar ze gaat goed worden, Peggy, echt goed!”     
“Ze mag van geluk spreken.”
Peggy pauzeerde, mijmerde en stond stil. “Ik hoop dat het goed komt, Paul. Je verdient het.”
Paul wou haar iets zeggen over hun tijd samen, over hoe dankbaar hij haar was omdat ze hem geholpen had bij zijn evolutie, maar ze was al verdwenen voor hij de juiste woorden had gevonden.

“Wie is dat lekker stuk, Peggy?”, vroeg een van de schoolmeisjes die vaak in de club kwam trainen, toen ze de hoek omsloeg richting haar kantoor.
“Paul Medlin.  Hij is een advocaat, een vriend van vroeger.”
“Hij is een schatje!” zei het meisje, dat zich duidelijk amper kon beheersen.
“Dat is hij zeker,” zei Peggy, terwijl ze nog eens naar hem omkeek. “Maar hij is al bezet. Alweer.”

Later, geheel opgekikkerd na de fitness en een lange douche, stond Paul bij het raam van zijn appartement. Hij bewonderde de Richmond skyline en het spel dat de ondergaande zon speelde met het stromende water van de James. Hij nam een slok van zijn Jack Daniels. Hij voelde de warmte van de whisky tot in de toppen van zijn tenen lopen. Hij dacht aan Peggy en aan de twee vrouwen na haar die zich volledig aan hem onderworpen hadden. Elk van hen was speciaal voor hem, zou dat ook altijd blijven. Maar toen hij aan Anna Maria dacht, besefte hij dat ze anders was dan de anderen. En dat verschil had niks te maken met haar leeftijd of haar etnische afkomst. Het verschil was de opmerkelijke combinatie van dingen die haar maakten tot de unieke en mooie persoon die ze was.

Heel even flitste Anna Maria door zijn hoofd, terwijl ze vastgebonden lag, haar benen gespreid, haar borstkas wild op en neer gaand van het diepe ademhalen, maar toen dacht hij vlug aan iets anders. Het was te veel voor nu.

Hij moest eerst maar even afwachten. Terwijl hij ging zitten aan de grote tafel die hij als bureau gebruikte, zette Paul de computer aan en startte zijn tekstverwerker. Bovenaan de pagina, typte hij: Anna Maria. Dan begon hij de dingen op te lijsten die bij hem in het oog gesprongen waren. Haar kledingsmaak, haar dagelijkse routines, kortom, alles wat hij over haar wist of dacht te weten. Naarmate de dagen vorderden, zou de lijst langer en completer worden, maar zelfs nu al was het verrassend te zien hoe uitgebreid hij zijn lijst kon aanleggen.

Toen hij niets nieuws meer over haar kon bedenken, las Paul de lijst nog even door. Hij was verrast dat hij 15 verschillende kledingsets kon oplijsten die hij Anna Maria had zien dragen, en dat tot in de details toe. Ze had een 36, dacht hij. Zeker niet meer dan een 38. Waarschijnlijk een small voor haar slipje en waarschijnlijk een 75-D als cupmaat, misschien een C, afhankelijk van het merk en de stijl. Hij kon minstens twee momenten voor de geest halen dat ze een kousenband gedragen had, en afgaand op haar uitstekende smaak, kon hij er dus zeker van zijn dat ze er ook minstens twee in bezit had. Hij was niet zeker of ze nu panty’s droeg of niet, maar dat zou hij de komende dagen wel in de gaten houden. Morgen zou hij Dean Franklin en T.C. Williams bellen. Hij en Dean waren samen afgestudeerd aan de UVA, en hij wist dat hij al wat hij wou weten over haar tijdens haar studies rechten, zo kon vinden. Hij zou ook wat opzoekingwerk verrichten over haar familie, zodat hij later geen vervelende vragen over al overleden familieleden zou stellen. Paul keek er het meest naar uit om alles over Anna Maria van Anna Maria zelf te weten te komen, maar hij moest stapje voor stapje gaan. Hun relatie mocht haar carrièremogelijkheden aan de balie niet in de weg staan. Daar moesten ze heel voorzichtig mee zijn.

Wat hem zelf betrof, hij kon ermee stoppen, wanneer hij maar wou, maar Anna Maria had nog een hele toekomst voor zich, en dat wou hij haar zeker niet ontnemen. Net voor hij naar bed ging, nam Paul nog een leren zak uit zijn kastje en keek naar de dingen die erin zaten. Hij keek er naar uit om ze weer eens te gebruiken, maar opnieuw vermeed hij te denken aan het uitproberen ervan op Anna Maria.

Hij moest Maxie bellen, de eigenaar van de oude loods bij River Road, om te vragen of hij die weer kon gebruiken zoals hij vroeger had gedaan. De bakstenen muren en de zware balken aan het plafond van dit oude gebouw, dat vroeger meer dan vijftig jaar lang dienst gedaan had als tabaksloods, zorgden precies voor de juiste charme. Maar het was het stenen gebouw binnenin deze loods, dat eerst dienstdeed als het huis van de plantage eigenaar, en later als kantoor voor de loods, dat hem de nodige en gewaardeerde privacy schonk. Zoals hij Maxie kende, zou het kantoor er nog onaangeroerd bijliggen, sinds Paul het voor de laatste keer gebruikt had, en het zou enkel een kleine schoonmaak vergen om het weer bruikbaar te maken.

Vertaling Greg

Author: Wade Mondegam, Copyright © 1997 Master Wade

"This story may not be reproduced in any form for profit without the written permission of the author. This story may be freely distributed with this notice attached. The author may be contacted through mrdouble(a)ix.netcom.com"

volgende vorige of terug naar Verhalen