Door de hitte van de laatste dagen merk ik dat ik steeds vaker midden in de nacht wakker word. Meestal is dat rond 2 uur. Om weer snel in te kunnen slapen denk ik dan aan de prettige dingen in het leven. En zo gebeurde het dat ik de afgelopen nacht al snel weer wegdroomde bij de volgende beelden.

Zoals ik hoopte had ze een leuk sexy jurkje aangedaan, hoewel ik daar niet expliciet om had gevraagd. Het terrasje zat vol toeristen, die ook de knallende zon ontliepen en onder de parasols bij een biertje en een spaatje verkoeling zochten. Ik keek haar onderzoekend aan en zij beantwoordde mijn blikken met af en toe een verlegen lachje. Dat viel me tegen; ik had eigenlijk iets meer pit verwacht. In de mailtjes die aan deze eerste echte ontmoeting vooraf waren gegaan was ze niet echt op haar mondje gevallen. Ze was op me overgekomen als een sub met een eigen willetje, die zich niet zomaar gewonnen zou geven. En humor ook, niet zo’n typetje waarvan er heel veel van in een dozijn gaan. Nu leek ze me eerder zenuwachtig en beantwoordde mijn vragen met een simpel ja en nee. Als ik haar zo bestudeerde had ze eigenlijk ook wel een lief gezicht, veel liever dan op de eerste fotootjes die ze me had gestuurd. Zo zie je maar, bedacht ik me, een foto en eindeloze mailtjes zeggen toch ook niet alles.

Pas na een half uur praten over de vermaarde koetjes en kalfjes begon ze iets losser te worden. Ik bemerkte dat ik ook zelf iets meer op mijn gemak was. Ik was niet meer gefixeerd op de vraag die me de laatste dagen toch steeds vaker was gaan bezig houden: zou het wel of niet gaan klikken tussen ons. Het zou leuk zijn, want ze zag er aantrekkelijk uit, hoewel ze toen ze net aan kwam lopen misschien iets te dikke billen leek te hebben. Maar ach, als het niet zou klikken wat haar betreft, dan was dat jammer; daar zou ik wel over heen komen. Had ik tenminste wel een mooie terrasdag in aangenaam gezelschap doorgebracht, en volgende keer beter. Maar toch ... het zou wel aardig zijn. Ze liet nog niet blijken wat ze van me vond. Zou ze wel doorhebben dat wat mij betreft er wel een derde drankje kon komen? De afspraak was dat we zeker twee consumpties in elkaars gezelschap op het terras zouden blijven. Als een van beiden dan de indruk had dat het niets zou worden of misschien wel allebei, dan zou het vrij staan om te zeggen dat het tijd was om te gaan. Simpel en direct, maar in de wereld van het internetdaten moet je misschien wel zo duidelijk zijn, omdat er anders alleen maar ingewikkelde toestanden kunnen ontstaan.

“Wil je nog wat drinken” vroeg ik toen de ober weer aan het tafeltje verscheen. Ze lachte en zei, “als jij nog iets neemt wel”. Dat was duidelijk. “Nou,” en ik draaide mijn gezicht half naar de ober, “laat maar. Ik denk dat we al genoeg gedronken hebben.” Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe haar blik verstarde en ze me vertwijfeld aankeek. “Nee hoor”, grijnsde ik, “ik wil best nog wat drinken, maar we kunnen misschien ook een stukje gaan wandelen. Ik ken een veel leukere tent.” Haar gezicht klaarde op. “Als jij dat zo beslist, dan volg ik je wel.” Duidelijker, maar voor een willekeurige toehoorder ook onschuldiger kon het bijna niet.

Ik kende natuurlijk in deze stad helemaal geen ander leuk café, maar op mijn weg naar het terras waar we hadden afgesproken was ik bij toeval langs een lingeriezaak gelopen. Dat had mijn verbeelding in werking gezet. Toen we voor de etalage stopten, keek ze me met een verwarde blik aan. “Ja, hier wilde ik met je naar binnen gaan, iets gebruiken.” “Ik dacht dat we nog iets gingen drinken?”, zei ze. “Dat kan altijd nog; ik wil nu iets voor je kopen.”

In de winkel was behalve de verkoopster niemand aanwezig. Het was waarschijnlijk veel te warm om kleding te kopen, zelfs voor de luchtige kleding die hier in de rekken hing. “Ik zoek voor de jongedame een spannend setje, het liefst van kant en in het zwart.” De verkoopster knikte, leidde ons naar achter en greep trefzeker een setje uit het rek. Dat zie je toch niet vaak, bedacht ik me. “Dit zou u wel moeten passen, mevrouw”, zei ze en hield het op. “Ja, zo te zien.” “U kunt het achterin passen.” Ilse pakt het setje van de verkoopster aan en verdween met een brede glimlach in het pashokje. Ze trok het gordijn achter zich dicht.

Voor in de zaak ging de telefoon. De verkoopster verontschuldigde zich en liep naar voren om op te nemen. Ik deed het gordijn opzij en stapte bij Ilse in het pashokje. Ze schrok, maar was gerustgesteld toen ze zag dat ik het was “wat een leuk idee”. Ze had haar schoenen al uit en was bezig haar slipje uit te trekken. Voor in de zaak hoorde ik de verkoopster geanimeerd en kennelijk met een vriendin spreken. We hadden nog heel even de tijd. “Wacht even”, zei ik, toen Ilse aanstalten maakte het zwart kanten slipje aan te trekken. “Ga met je gezicht naar de muur staan en doe je benen uit elkaar.” Heel even aarzelde ze, maar deed wat ik haar vroeg. “Houd je rok iets omhoog.” Ze deed het zonder iets te zeggen. De verkoopster voor in de zaak lachte hard om wat haar vriendin vertelde. Mijn hand gleed tussen de benen van Ilse, ze duwde haar billen, die inderdaad stevig waren, verder naar achteren. “Je bent al helemaal nat.” Mijn middelvinger gleed probleemloos naar binnen. Ze zuchtte diep. Ik bewoog hem verder en heen en weer. Voor in de zaak klonk een “Nou doeg, tot binnenkort dan.” Ik trok mijn vinger terug en gaf haar nog snel een klap op haar rechterbil. “Haast je, ik ben benieuwd je helemaal te zien.” Ze fluisterde zacht “ja, Meester”. Ik trok het gordijn weer achter me dicht.

Terug naar Verhalen