Nachtelijke bespiegelingen
Vannacht werd ik wakker, klaarwakker. Ik opende mijn ogen en keek naar het licht van de wekker. 3.05 uur. Ik probeerde me voor de geest te halen waarvan ik in hemelsnaam wakker geworden kon zijn. Plotseling schoot het door mijn hoofd. Ik had gedroomd, gedroomd van haar.

Normaal gesproken kan ik me een droom nooit meer herinneren, laat staan tot in detail, maar nu. Kennelijk was de impact zo groot geweest en bevatte het zoveel elementen, waar ik al langer over had nagedacht, dat alles wat zich in mijn nachtelijke geest had afgespeeld nog een keer kon worden afgedraaid. Ik glimlachte.

Ze zou vast twijfelen of ze een van de kaarten terug zou sturen. Het waren per slot van rekening de eerste kaarten die ze überhaupt van me had gekregen en ik was wel zo ijdel te denken dat dat iets voor haar betekende. Die eerste blijken van ‘speciale’ genegenheid zou ze toch niet graag willen afstaan. En als ze het zou doen, dan zou ze waarschijnlijk lang twijfelen, welke ze zou sturen. Alhoewel ... eigenlijk wist ik al waarop haar keuze zou vallen. Daar hoefde ze eigenlijk niet eens de kaart voor te retourneren.

Bij de volgende ontmoeting kon ze natuurlijk de kaart tonen. Een soort jokerkaart. Ik moest lachen in het donker. Ik zag haar al staan op het station triomfantelijk zwaaiend met een van de kaarten, maar vrijwel zeker natuurlijk met die ene.

Als ze hem zou meenemen zou er niet veel veranderen aan mijn bedoelingen voor die dag. Er kon immers geen sprake van zijn dat we weer uitsluitend op neutraal terrein zouden afspreken. In een van die marginale cafés waar stationsbuurten zo rijk aan zijn. Na de vorige ontmoeting had ze in een smsje de bereidheid om een stapje verder te gaan ook al aangegeven. Dus nu zou ze er aan moeten geloven. Voor ik verder met haar ging moest er eerst duidelijkheid komen over haar ware bereidheid. Een eerste keuring zou uitsluitsel moeten geven. Een voorproefje op wat er wellicht nog komen zou.

vorige volgende of terug naar Verhalen