Vies meisje
Ze herkende het geluid van de tuindeur die ontgrendeld werd. Nee, dat kon hij niet doen. Ze waren nog nooit buiten het huis geweest. Dit was niet leuk. Het was eigenlijk vanzelfsprekend dat hun spel zich uitsluitend binnenshuis en dan bij voorkeur in de veilige omgeving van haar slaapkamer zou afspelen. Hij zag haar twijfel en gaf een korte ruk aan de riem. ‘Kom op, het is donker, niemand ziet je.’ ‘Of moet ik je soms helpen?’ Er zat niets anders op dan hem te vertrouwen.

Ze kroop naar buiten, de koude avondlucht in. De overgang van het warme tapijt naar de koude gewassen grindtegels was abrupt. Het deed pijn aan haar knieën. Steeds verder trok hij haar de tuin in, nu door het gras, dat vochtig aanvoelde. Plotseling gaf hij een ruk aan de leiband ten teken dat ze kon stoppen. Met één beweging gespte hij de band los.

‘Ga liggen.’ Ze strekte zich uit in het natte gras, op haar rug. Ze voelde de zool van zijn schoen in haar zijde. Wat deed hij? Een duw. Ze probeerde de druk van zijn schoen te ontwijken en draaide zich op haar zijde. Hij plaatste zijn schoen terug en gaf haar een nieuwe zet. ‘Rol voor me door het gras.’ Ze liet zich op haar buik rollen en verder. Plotseling lag ze in de aarde van het rozenperk. ‘Stop.’

Hij liep op haar toe en bevestigde de leiband weer aan haar halsband. ‘Meekomen, kruipen.’ Toen hij de tuindeur weer van binnen had afgesloten en de gordijnen had toegedaan, keek hij haar tevreden aan. ‘Wat had ik je ook alweer gezegd, daarnet?’

‘Ga naar boven en laat het bad vollopen.’ ... ‘Meester’, voegde ze er na een korte aarzeling aan toe. ‘Inderdaad.’ ‘En ik hoef het niet te herhalen, mag ik hopen?’ ‘Nee, meester.’ ‘Sta op en haast je. Dit heeft al lang genoeg geduurd.’ Ze spoedde zich naar boven.

In de badkamer keek ze snel in de spiegel. Haar lichaam zat onder de aarde en donkere vlekken, haar eerder zo zorgvuldig opgewerkte haar zat volledig in de war. Haar knieën waren groen van het contact met het gras. Net een klein kind dat buiten had gespeeld. Ze opende snel de kraan en deed de stop in de afvoer. Zou ze er wat badschuim in mogen doen? Hij had er niets over gezegd. Ze twijfelde, maar deed het toch maar.

Rillend stond ze naast het bad, dat langzaam volliep. Bovenop vormden zich bergen van schuim. Oei, ze had er veel te veel in gedaan. Hoe lang zou hij nog wegblijven. Na een kwartier hoorde zijn stappen op de trap. Het bad was net vol. Ze draaide de kraan dicht en ging met haar benen iets gespreid op de badmat staan, haar ogen gesloten en de handen in haar nek.

‘Goed zo. Dat ruikt lekker.’ ‘Maar wat ben jij smerig; echt een heel vies meisje.’ Ga snel in bad zitten, en wel geknield.’ Ze stapte in bad. Het schuimende warme water omvatte haar kuiten, weldadig. Ze liet zich voorzichtig op haar knieën zakken, bang om uit te glijden. ‘Handen op je rug.’ Ze deed precies wat hij haar opdroeg. Snel gespte hij de metalen handboeien om. Zijn hand omvatte de verbindende ketting. ‘Laat je voorover vallen.’ Nee dat kon hij niet menen. Ze zou verdrinken in haar eigen bad. Ze zou zich stoten aan de rand van het bad. Ze sidderde en ze voelde tranen opkomen, omdat ze besefte dat ze hem teleurstelde.

Er viel een stilte. Zou ze hem haar angst durven zeggen? Hij kuchte. Door haar hoofd schoten de woorden, die hij al zo vaak gezegd had: 'Vertrouw mij'. Ze slikte haar angst weg en liet zich voorzichtig voorover vallen. Haar val werd gebroken door zijn greep op de boeien. Ze sneden in haar polsen. Haar hoofd kwam tot haar neus in het schuim terecht. Zijn linkerarm greep onder haar oksel en draaide haar op haar zijde, het hoofd boven water, geleund tegen het schuine uiteinde van het bad.
‘Ik ben trots op je.’ ‘Je was bang, hè?’ ‘Ja, verschrikkelijk bang, meester. Ik was bang te zullen verdrinken’. Hij lachte. ‘Ik heb het je toch zo vaak gezegd? Het draait om vertrouwen. Ik zal echt niets met je doen wat slecht voor je is. Je moet je volledig aan me durven over te geven, maar wel zonder vragen of commentaar.’ Ze knikte. Hij pakte de sleutel van de handboeien en deed het slot open. ‘Draai je op je rug.’

vorige of terug naar Archief