Tellen
‘Twee-honderd-vijf-en-negentig’. Ik fluisterde het omineuze getal nog maar eens met nadruk in haar oor. Zorah sidderde. Ik deed een paar stappen opzij en pakte twee zwart leren handschoenen van tafel. Mijn duim en wijsvinger omklemden ze bij de zoom. Ik haalde met een onderhandse beweging krachtig uit. De leren vingertoppen sloegen tegen haar linker wang. ‘Auw’. De slag kwam duidelijk onverwacht en hard aan, maar veel tijd om na te denken gunde ik haar niet. Ik haalde nog vier keer uit, beurtelings op haar linker en haar rechter wang.

Haar wangen kleurden rood. Niet alleen van de slagen maar waarschijnlijk ook van de opwinding. ‘Zo, dat is het begin van de tweehonderdvijfennegentig. Beschouw ze maar als een voorzichtig opwarmertje.’ ‘Dank-u-wel, meneer’, zei ze met een enigszins onvaste stem. Ik was verrast door de snelheid waarmee ze in haar rol opging. Ze had kennelijk al heel wat BDSM-literatuur gelezen en dacht dat een beetje beleefdheid tijdens de bestraffing geen kwaad kon. ‘Het is zeer graag gedaan’, antwoordde ik spottend. ‘Maar hoeveel slagen heb je nu al gekregen?’

Er volgde een stilte. Ik pakte haar kin vast. ‘Nu, komt er nog iets van?’ ‘Vijf, meneer. … Excuseer, ik moest even denken.’ ‘Volgende keer wil ik dat je hardop mee telt na elke slag. Is dat duidelijk?’ ‘Ja, meneer.’ Ik zag haar iets wegslikken. Ze realiseerde zich hoogstwaarschijnlijk nu pas dat het getal tweehonderdvijfennegentig echt in de vorm van slagen zou worden afgewerkt. Ik besloot haar maar in de waan laten. Ze kon niet weten dat er ook andere manieren waren om het getal te bereiken.

Het was nu tijd om haar lichaam iets beter te verkennen. Zoals ze daar hulpeloos met de armen omhoog gebonden in het midden van de kamer stond, was ze onweerstaanbaar. Ze was helemaal voor mij. Ik moest dat lichaam betasten, vastpakken, beruiken, … en straks ook gebruiken. Ik trok de handschoenen aan en pakte haar bij de heupen. Koud leer geeft altijd een speciale sensatie op de blote huid en ook nu miste het zijn effect niet. Een rilling trok over haar rug. Ik verstevigde mijn greep en boog me naar haar nek. Door de positie waarin ik haar had vastgebonden bevonden haar oksels zich ongeveer op die zelfde hoogte. Diep snoof ik haar lichaamsgeur op. ‘Hmmm’. Ik kon een goedkeurend geluid niet onderdrukken. Een geraffineerd parfum sluimerde er doorheen. Ik kon het niet gelijk thuisbrengen. ‘Welk parfum heb je op?’ Ze lachte. ‘Chaos van Donna Karan’.

… ‘meneer’. Een korte kneep in haar heupen was voldoende om haar de omissie te doen te corrigeren. ‘Dat ken ik niet, maar het ruikt zeer goed. Het heeft karakter, maar het overheerst niet.’ Ik snoof nog eens diep in haar nek en beet vervolgens in haar linker oorlelletje. ‘Ahwww’. Ze kon haar kreet van verrassing en pijn nog net op tijd inslikken. ‘Dat was nummer …?’ ‘Zes, meneer’, antwoordde ze zonder aarzeling. Ik boog me naar de rechterkant van haar hoofd en zette mijn tanden op haar rechter oorlelletje. Plagend knabbelde ik op het zachte vlees. Ik voelde dat haar lichaam zich tussen mijn handen spande, wachtend op het moment dat ik ook hier zou bijten. Maar nee, ik zoog erop en bewoog mijn tong in cirkels over de achterkant. ‘Hmmm’, nu was het haar beurt om een instemmend geluid te laten horen.

Ik liet mijn handschoenen langzaam de contouren van haar lichaam volgen, verder omhoog. Met mijn duimen wreef ik over de zijden van haar borsten zonder haar tepels te raken. Ik drukte me tegen haar naakte lichaam en reikte naar haar billen. Het leer van de handschoenen schuurde over haar gladde huid. Ik hief mijn rechter hand op en haalde uit. Met een ferme klap kwam mijn handpalm op haar bil neer. Ze beet op haar lip. ‘Zeven, meneer’. Met mijn linker hand herhaalde ik de beweging. ‘Acht, meneer’, ‘negen, meneer’, ‘tien, meneer’, ‘elf, twaalf, dertien, veertien’ … Door de snelle opeenvolging van mijn slagen, die afwisselend op haar linker en haar rechter bil neerkwamen, had ze alleen nog tijd om de slagen te tellen. Toen er na de dertigste klap niets meer kwam, twijfelde ze even, maar snel herpakte ze zich. ‘Dertig, meneer.’ ‘Dank u, meneer’.

Ik duwde haar van me af; ze deed een stap naar achteren. Met mijn rechter hand greep ik haar bij de haren en trok haar opzij. Ze volgde met haar lichaam, totdat ze zover gedraaid was dat ik haar achterkant kon bekijken. Het rood van haar billen stak mooi af tegen de lichte kleur van haar rug en bovenbenen. Ik deed mijn handschoenen uit en begon haar billen te strelen. Heerlijk. Waarschijnlijk dachten we beiden op dat moment aan hetzelfde: nog 265 te gaan.

vorige volgende of terug naar Verhalen